مى‌گردد، و بر دلش مهر بى‌خردى و سبك‌سرى زده مى‌شود، و حقّ از او روى برمى‌گرداند، بدان دليل كه جهاد را ضايع ساخته است و ناگزير به پستى محكوم و از انصاف و عدالت محروم خواهد شد. «١» استاد مرتضى مطهرى در اين باره مى‌گويد:
تا ملّتى مجاهد است، ديگران او را به حساب مى‌آورند و اجباراً رعايت انصاف را درباره‌اش مى‌نمايند. امّا ملّتى كه اين خصيصه را از دست داد، ديگر نظام دفاعى اسلام ٦٧ ٤ - دفاع از مرزها ص : ٦٧ ان براى او شخصيّتى قائل نمى‌شوند و از هر گونه انصافى درباره‌اش مضايقه مى‌كنند. «٢» اين فرجام تلخ، طبيعى است و كسانى كه در راه شرافت، از فداكارى و جانبازى و قربانى خوددارى مى‌ورزند، قربانى‌هايى بيشتر در خوارى و پستى خواهند داد.
اميرمؤمنان عليه السلام به كوفيان سست عنصر، كه از جهاد سر مى‌تافتند، مى‌فرمايد:
اگر ما نيز چون شما [سست عنصر] مى‌بوديم. ستون دين استوار نمى‌شد و هيچ شاخه سبزى از درخت ايمان نمى‌رُست. به خدا سوگند دور نباشد كه خون بنوشيد و جامه پشيمانى بپوشيد. «٣» كسى كه از برداشتن سلاح، سر باز مى‌زند، بايد خود را براى زندگى در سايه ترس از سلاح آماده كند. «٤» امام خمينى (قدّس سرّه) درباره آيه ٢٤ سوره توبه مى‌فرمايد:
اين آيه تنبّه داده است كه جهاد فى سبيل اللَّه در رأس تمام احكام است كه آن حافظ اصول است و تذكّر داده كه در صورت قعود از جهاد، منتظر عواقب آن باشيد از ذلّت و اسارت و بر باد رفتن ارزش‌هاى اسلامى و انسانى و نيز از همان چيزها كه خوف آن را داشتيد از قتل عام صغير و كبير و اسارت ازواج و عشيره و بديهى است كه همه اينها پيامد ترك جهاد ... است. «٥»