از اين روايت چنين استنباط مى‌شود كه پيامبران پيش از حضرت ابراهيم عليه السلام براى ايفاى رسالت الهى، يا مأمور به جهاد و مبارزه مسلّحانه نبوده‌اند و يا شرايط براى آنان آماده و مناسب نبوده است، بلكه پيامبران پس از ابراهيم خليل عليه السلام دست به مبارزه مسلّحانه زده‌اند و قرآن، نام پيامبران پس از او را ذكر مى‌كند؛ چون موسى عليه السلام، داوود (ع)، سليمان (ع)، عيسى عليه السلام و پيامبر خاتم (ص).
حضرت موسى (ع)
بنى اسرائيل پس از نجات از چنگال فرعون، بايد به دستور خداوند با قومِ ستمگر و مشركين مى‌جنگيدند و سرزمين تحت تصرّف آنان را آزاد مى‌ساختند و خود در آن جا ساكن مى‌شدند.
«يَاقَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى‌ أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ» «١» اى مردم! به سرزمين مقدّسى كه خداوند براى شما مقرّر داشته است، وارد شويد و به پشت سر خود باز نگرديد و [عقب‌گرد نكنيد] كه زيانكار خواهيد بود! سرزمين بيت المقدس، زير سلطه عمالقه كه قومى ستمگر، كافر و بت‌پرست بودند قرار داشت و مى‌بايست توسط بنى اسرائيل آزاد و به پايگاه توحيد مبدل مى‌گشت، ولى بنى اسرائيل، در اجراى فرمان الهى سستى كردند و از جهاد سرباز زدند و با كمال گستاخى به حضرت موسى عليه السلام گفتند:
«قَالُوا يَا مُوسى‌ إِنَّ فِيهَا قَوْماً جَبَّارِينَ وَإِنَّا لَن نَدْخُلَهُا حَتَّى‌ يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِن يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ» «٢» اى موسى! در آن سرزمين قومى نيرومند و ستمگرند و ما هرگز وارد آن نمى‌شويم تا آنان خارج شوند. اگر آنان بيرون رفتند، ما وارد خواهيم شد! مؤمنان خداترس به يارى موسى برخاستند و قوم را نصيحت كردند، امّا مؤثر واقع‌