مقابل خود، دشمنانى از نسل جنّ و انس داشته‌اند كه با شيوه‌هاى گوناگون تبليغى و توطئه‌هاى نظامى، اقتصادى، سياسى و ... در برابر رسالت آنان مى‌ايستاده و حتّى از كشتن آنان نيز هراسى نداشته‌اند.
جهاد با دشمنان‌ پيامبران، با حكمت، اندرز نيكو و جدال احسن به تبليغ رسالت الهى مى‌پرداختند تا در پرتو توحيد، جامعه انسانى را به وحدت و همدلى فراخوانده به سعادت ابدى هدايت نمايند. ولى اين شيوه به تنهايى براى پيشبرد اهداف آنان- از جمله يكتاپرستى اجراى عدالت اجتماعى ناكافى بود؛ زيرا دشمنان آنان، كه بيشتر از مستكبران و ثروتمندان بودند براى مقابله با رسالت رهبران الهى تنها به سلاح تبليغ و ايجاد جنگ روانى مسلّح نبودند، بلكه با زور و قلدرى به انواع توطئه‌ها، شكنجه و قتل و غارت دست مى‌زدند تا بدين وسيله، مانع گرايش مردم به حقّ و اجراى عدالت شوند. آن گاه كه گسترش توحيد و دفاع از مظلومان و محرومان جامعه و اجراى عدالت در مقابل ستمگران با منطق ممكن نشد، پيامبران به شمشير متوسّل مى‌شدند.
از اين رو خداوند در كنار معجزات و كتاب آسمانى، آهن را به عنوان ابزار جهاد و مبارزه مسلحانه به رهبران الهى هديه داد تا از آن بهره جويند:
«لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ» «١» ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم، و با آنان، كتاب [آسمانى‌] و ميزان [شناسايى حق از باطل و قوانين عادلانه‌] نازل كرديم تا مردم به عدالت قيام كنند، و آهن را نازل كرديم كه در آن نيروى شديد و منافعى براى مردم است تا خداوند بداند چه كسى او و رسولانش را يارى مى‌كند بى آن كه او را ببينند، به راستى كه خداوند قوى و شكست‌ناپذير است.