و دست از آيين و فرهنگ خويش كشيد. «١» جنگ: اگر مشركان، از در دشمنى درآيند و با تبليغات، توطئه نظامى، اقتصادى و سياسى و ... به مبارزه با اسلام و مسلمانان برخيزند، و ديگران را به دشمنى با مسلمانان فراخواندند، ديگر جاى صلح و زندگانى مسالمت‌آميز و رفتار نرم و مدارا نيست. قرآن مى‌فرمايد:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوْا بِمَا جَاءَكُم مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُم خَرَجْتُمْ جِهَاداً فِي سَبِيلي وَابْتِغَاءَ مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنتُمْ وَمَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ» «٢» اى مؤمنان! دشمن من و دشمن خود را دوست نگيريد! شما به آنان اظهار محبّت مى‌كنيد، در حالى كه آنان به آنچه از حق براى شما آمده است كافر شده‌اند.
«إِن يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُم بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ» «٣» اگر آنان بر شما مسلّط شوند، دشمنانتان خواهند بود و دست و زبان خود را به بدى كردن بر شما مى‌گشايند و دوست دارند شما به كفر بازگرديد! هنگامى كه در حقيقت، اعلان جنگ از سوى كافران صورت پذيرد و با توطئه‌هاى خود مزاحم نشر اسلام شوند جلوى تبليغ دين خدا را سدّ كنند و فتنه‌انگيزى و قصد براندازى اسلام را در سر بپرورانند، خداوند مسلمانان را بدون هيچ سستى، به مقابله با آنان فرامى‌خواند.
«وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَاتَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَوْا فَإِنَّ اللّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» «٤» و با آنان پيكار كنيد، تا فتنه برچيده شود، و دين [و پرستش‌] همه مخصوص خدا باشد