اسيران‌ كلمه «اسير» به‌معناى گرفتار و در بند قيد و زندان آمده است، و در اصطلاح به كسى مى‌گويندكه در جنگ به‌دست دشمن گرفتار شود. جمع آن «اسراء»، «اسارى‌» و «اسْرى‌» است. «١» كلمه «سَبْى» به معناى اسير گرفتن آمده است. غالباً كلمه «اسير» براى مردان و لفظ «سَبْى» و «سبايا» براى زنان و كودكان به كار مى‌رود. «٢» ٢- حكم اسير گرفتن‌ ١- اسير گرفتن پيش از عمليات، چون اسير گرفتن ديده‌بانان، جاسوسان و عناصر اطلاعاتى و گروه‌هاى گشتى از نظر اسلام جايز است. پيش از آغاز جنگ بدر، سپاه اسلام دو نفر از سربازان لشكر قريش را به اسارت گرفت و خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آورد، كه اطلاعاتى ارزشمند در اختيار پيامبر صلى الله عليه و آله گذاشتند. «٣» ٢- اسير گرفتن در حين جنگ. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
هنگامى كه آتش جنگ شعله‌ور است، اسيرى كه در اين حال گرفته شود، حكمش با امام است. امام اختيار دارد او را اعدام كند [يا تصميمى ديگر گيرد]. «٤» با توجه به روايتى مشهور، فقيهان بر آن رفته‌اند كه مرد بالغى كه پيش از پايان جنگ، دستگير مى‌شود، امام ميان كشتن يا قطع دست و پا و رها كردن او مخيّر است، مگر مسلمان شود كه در اين صورت مجازاتى ندارد. «٥» ٣- هنگامى كه كسانى از دشمن، پس از پيروزى لشكر اسلام به اسارت درمى‌آيند، بايد از كشتن آنان پرهيز كرد؛ چنان‌كه خداوند سبحان مى‌فرمايد:
«فَاذا لَقيتُمُ الّذينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتَّى اذا اثْخَنْتُمُوهُمْ فَشَدُّوا الْوِثاقَ فَامَّا