در آن‌ها حلال و مباح است؛ و اموالى كه از نظر فقيهان قابل تملّك نيستند؛ مانند خوك، شراب و كتاب‌هاى ضالّه (: گمراه كننده). اين قسم غنايم، از نظر فقيهان، تحت عنوان غنايم قرار نمى‌گيرند و چون بالفعل ماليّت ندارند، قابل تقسيم نيستند و بايستى معدوم گردند، مگر آن كه داراى منفعت مباح و عقلايى باشند؛ مثلًا كتاب‌هاى ضالّه را خمير كنند، يا شراب را بگذارند تا سركه شود. در اين صورت، آن منفعت جزو غنايم به‌شمار مى‌آيد. «١» امّا غنايم مباح، كه به ملكيت درمى‌آيند- مانند سلاح و تجهيزات و مركب- طبق آيه قرآن، متعلّق به خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله هستند:
«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْانْفالِ قُلِ الْانْفالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ اصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ وَ اطيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ انْ كُنْتُمْ مُؤمِنينَ» «٢» از تو درباره انفال [: غنايم‌] سؤال مى‌كنند، بگو: «انفال مخصوص خدا و پيامبر است.
پس، از [مخالفت فرمان‌] خدا بپرهيزيد و خصومت‌هايى را كه در ميان شماست، به كنار نهيد و خدا و پيامبرش را اطاعت كنيد اگر ايمان داريد.» از جمله «يَسْألونَكَ» فهميده مى‌شود كه درباره غنايم، بين اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله سؤال و- مشاجره بود- و جمله «فاتّقوا اللّه و اصلحوا» دليل بر اين است كه بحث، درباره انفال (: غنايم) است. آنان نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله رفتند و حكم غنايم را پرسيدند. آيه بيانگر حكم غنايمى است كه در جنگ‌ها از دشمنان اسلام به دست مسلمانان مى‌افتد و اختصاصى به غنايم جنگ بدر ندارد؛ «٣» چنان‌كه در شأن نزول «٤» آيه آمده است. از ابن عباس نقل است:
غنايم جنگ، اختصاص‌به پيامبر صلى الله عليه و آله داشت. اگر كسى يك‌سوزن يا يك نخ برمى‌داشت، خيانت كرده بود و آيه انفال نازل شد [و حكم غنايم را براى مسلمانان روشن ساخت‌]. «٥» به تصريح اين آيه، همه غنايم جنگى، متعلق به خدا و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و جانشينان آن‌