فصل هفتم: غنايم و اسيران‌ ١- غنائم جنگى‌ كلمه «غنيمت»، به هر نوع درآمد و فايده‌اى اطلاق مى‌شود. چه، از راه كسب و بازرگانى و تجارت به‌دست آيد و چه از طريق جنگ و نبرد مسلّحانه. «١» و در اصطلاح علم فقه، غنيمت جنگى به اموالى گفته مى‌شود كه نيروى نظامى با قهر و غلبه در جنگ از كفّار گرفته باشد اعمّ از اموال منقول و غير منقول و سلاح و تجهيزات. «٢» امام خمينى قدس سره درباره غنيمت مى‌فرمايد:
آنچه كه تحت يد و استيلاى دشمن است، حكم غنيمت دارد، مگر آن كه محرز شود كه از سابق غارت كرده‌اند. «٣» و علّامه حلّى قدس سره مى‌نويسد:
مراد از غنيمت [جنگى‌] اشيايى است كه سپاه اسلام و رزمندگان مسلمان از طريق غلبه و پيروزى بر دشمن به دست آورده باشند، و با اموالى كه با كوچ دادن كفّار بدون خون‌ريزى [: انجلاى وطن‌] از كفار مى‌گيرند [كه فى‌ء ناميده مى‌شود] و در اختيار