قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ انْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ انَّهُ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ» «١» و اگر آنان پيشنهاد صلح كردند، به آن تمايل نشان ده و بر خدا توكّل كن، كه او شنوا و داناست.
امير مؤمنان عليه السلام به مالك اشتر مى‌فرمايد:
«وَ لا تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعاكَ الَيْهِ عَدُوُّكَ وَ لِلَّهِ فيهِ رِضًى فَانَّ فِى الصُّلْحِ دَعَةً لِجُنُودِكَ وَ راحَةً مِنْ همُومِكَ وَ امْناً لِبِلادِكَ» «٢» هرگز صلحى را كه از جانب دشمن پيشنهاد مى‌شود و رضاى خدا در آن است، رد مكن كه در صلح، براى سپاهت آسايش و تجديد نيرو و براى خودت آرامش از همّ و غم‌ها و براى ملّت امنيت است.
صلح حديبيه در تاريخ اسلام، كه منشأ بركاتى بسيار گشت، از نوع صلحى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله با مشركان امضا كرد.
شرايط هدنه‌ قرارداد هدنه، داراى شرايطى است كه با وجود آن‌ها، قرارداد منعقد مى‌شود. اين شرايط عبارتند از:
١- امام به مالك اشتر مى‌فرمايد كه صلحى را بپذير كه در آن رضايت خدا باشد (وَ لِلَّهِ فيهِ رِضًى»؛ يعنى به مصلحت اسلام و مسلمانان باشد و مفسده‌اى براى حكومت اسلامى نداشته باشد تا موجب خرسندى خداوند گردد.
٢- اميد تشرّف كفّار به دين اسلام برود. «٣» ٣- حفظ كيان اسلام و تماميت ارضى دارالاسلام منظور باشد.
٤- به دليل قدرت دشمن و ضعف نيروى مسلمانان، ادامه جنگ به نفع اسلام و مسلمانان نباشد؛ چنان كه محقّق حلّى مى‌گويد: