امان داد و پيامبر صلى الله عليه و آله آن را پذيرفت. «١» غير مسلمان نمى‌تواند به كسى امان دهد؛ همچنان‌كه امام باقر عليه السلام فرموده است:
چنانچه كافر ذمّى يا مشركى در سپاهيان اسلام باشد و به كسى امان دهد، امان او پذيرفته نيست. «٢» شرايط امان گيرنده‌ همه كفّار حربى (: اهل كتاب و غير اهل كتاب)، كه در جنگ عليه مسلمانان حضور دارند، مى‌توانند امان بگيرند، اما بغات و محاربان، كه در دارالاسلام هستند و عليه امام عادل شورش مى‌كنند، از موضوع امان خارجند.
شرايط امان‌ ١- امان بايد به مصلحت مسلمانان باشد و هيچ‌گونه مفسده‌اى نداشته باشد. بنابراين، اگر دشمن بخواهد دست به فريب بزند و به‌وسيله امان در كشور اسلامى نفوذ كند و به مسلمانان ضربه‌اى وارد سازد يا به نفع كفار جاسوسى كند، امان وى پذيرفته نيست. «٣» ٢- امان، موقّت است نه دايم، و برخى فقيهان، حداكثر مدت امان را يك سال دانسته‌اند. «٤» ٣- امان، صيغه‌اى ويژه ندارد و با هر لفظ و نوشته و كنايه‌اى منعقد مى‌شود. «٥» ٢- هُدنَه‌ كلمه «هُدنَه» به معناى آرامش و مصالحه و متاركه جنگ «٦» و در اصطلاح فقه، به‌معناى منعقد كردن قرارداد «ترك جنگ» براى مدّتى معيّن است «٧».