يعنى دوران باستان، قرون وسطا، و عصر جديد (از قرن ١٦ م تا تأسيس جامعه ملل). در اين دوران، جنگ‌هاى وحشيانه، كشتار افراد غير نظامى، جنگ‌هاى صليبى، جنگ جهانى اوّل رخ داده است كه توسّل به زور و جنگ، نشان و تجلّى همان حاكميت است.
امپراتوران، پادشاهان و حاكمان جنگ افروز، براى گسترش قلمرو حاكميت خويش و دستيابى به سرزمين‌هاى بيشتر و غارت ثروت‌ها و منابع ملّى كشورها، به جنگ و خونريزى متوسّل مى‌شدند و با قتل و غارت، اهداف شيطانى خويش را پى مى‌جستند. «١» در بحث حاضر، اين بخش مورد نظر ما نيست.
نظريه تحريم جنگ و منع توسّل به زور طرح نظريه «تحريم جنگ» پس از تأسيس سازمان ملل بيشتر مورد توجه قرار گرفته است علّت اصلى تصويب قانون تحريم جنگ به صورت مشروط به وسيله سازمان ملل، پيامدهاى تلخ دو جنگ جهانى اوّل و دوم بوده است. مصيبت‌ها و مشكلات ناشى از جنگ جهانى دوّم، تدوين كنندگان منشور سازمان ملل متّحد را وا داشت تا با ديدى ديگر به مفهوم جنگ بنگرند و «توسّل به زور» را به گونه گسترده ممنوع سازند و آن را تحت شرايطى محدود كنند، هر چند اين قانون هيچ گاه به وسيله قدرت‌هاى بزرگ- حتّى امضاكنندگان آن- رعايت نشده است.
در مادّه ٢ بند ٤ منشور سازمان ملل آمده است:
كلّيه اعضا بايد در روابط بين المللى خود، از تهديد به زور و يا استفاده از زور عليه تماميت ارضى يا استقلال سياسى هر دولت و يا از هر طريق ديگرى كه با نيّات ملل متّحد تباين داشته باشد، خوددارى ورزند. «٢» در منشور سازمان ملل، به جاى كلمه «جنگ» واژه «توسّل به زور» برگزيده شده است. شايد به اين دليل كه واژه جنگ، نيازمند به تعريف فنّى دقيق است و اتّفاق نظرى‌