گسترده آن‌ها، تنها به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:
١- ايمان به خدا پيامبر صلى الله عليه و آله در تعريف ايمان مى‌فرمايد:
«الْايمانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ، وَ قَوْلٌ بِاللِّسانِ وَ عَمَلٌ بالْاركان.» «١» ايمان به خداوند، شناخت قلبى و گفتار زبانى و كردار با اعضا و جوارح است.
ايمان به خداوند، بيش از هر چيز، ناراحتى‌ها را كاهش مى‌دهد، حركت‌ها را جهت مى‌بخشد، تلاش‌ها را دو چندان مى‌كند، دلهره و نگرانى‌ها را برطرف مى‌سازد و به انسان آرامش خاطر مى‌بخشد.
ايمان به خداوند، سرچشمه توانايى، قدرت، پايمردى، دليرى، و اعتماد به نفس است و بزرگترين عامل پيروزى بر مشكلات محسوب مى‌شود. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ انْتُمُ الْاعْلَوْنَ انْ كُنْتُم مُؤمنين» «٢» و سست نشويد و غمگين نگرديد و شما برتريد اگر ايمان داشته باشيد! در اين آيه شريفه، جمله «و انتم الأَعلون» بمنزله علت براى اندوهگين نشدن و سستى نكردن ذكر شده است؛ يعنى نبايد از تأخير پيروزى اندوهناك شويد؛ زيرا ايمان به خداوند، سرانجام شما را به پيروزى خواهد رساند.
٢- صبر و پايدارى‌ صبر، خوددارى از جزع و ناشكيبى و ازدست ندادن تدبير است. «٣» امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
انسان شكيبا، هرگز پيروزى را از دست نمى‌دهد، گرچه دستيابى به آن طولانى شود. «٤»