اضرار به اسلام و مؤمنان و پناهگاهى براى محاربان بود:
«وَالَّذينَ اتَّخذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفريقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنينَ وَ ارْصاداً لِمَنْ حارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلِ» «١» [و گروهى ديگر از آنان‌] كسانى هستند كه مسجدى ساختند براى زيان [رسانيدن به مسلمانان‌]، و تقويت كفر و تفرقه‌افكنى ميان مؤمنان، و كمينگاهى براى كسى كه از پيش با خدا و رسولش مبارزه [و جنگ‌] كرده بود.
خداوند به پيامبرش دستور داد كه هرگز به اين مسجد وارد نشود «٢» و رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز فرمان داد كه اين لانه فساد و كمينگاه محاربان را به آتش كشند و از ميان بردارند.
٢- گاه در برابر محبت‌هاى رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، دست به قتل و غارت و جنايت مى‌آلودند؛ چنان‌كه از امام صادق عليه السلام در شأن نزول آيه ٣٣ مائده، چنين روايت شده است:
گروهى از قبيله بنى ضبّه خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدند و مسلمان شدند. امّا آب و هواى مدينه به آنان نساخت و رنگشان زرد شد و بيمار گشتند. رسول خدا صلى الله عليه و آله براى بهبود آنان، دستور داد كه چند روزى به خارج مدينه، در منطقه‌اى خوش آب و هوا بروند؛ آن‌جا كه شتران زكات به چرا مشغولند تا بيمارى‌شان برطرف شود. آنان به آن جا رفته، با استفاده از شير تازه شتران، بهبود يافتند و نيرومند شدند. آن‌گاه به جاى سپاسگزارى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله سه نفر از چوپان‌ها را به قتل رسانيدند و شتران زكات را با خود به سرقت بردند. همين كه پيامبر صلى الله عليه و آله اطلاع يافت، على عليه السلام را مأمور دستگيرى‌شان كرد. آن حضرت نيز محاربان را در بيابانى نزديك يمن يافت كه سرگردان بودند و راه به جايى نمى‌بردند. امام عليه السلام آنان را دستگير كرد و نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آورد. طبق برخى روايات پيامبر صلى الله عليه و آله از احكام چهارگانه محاربان، حكم قطع دست و پا برخلاف را برگزيد. «٣» محاربان دوران حكومت امام على عليه السلام، چنان دست به قتل و غارت و راهزنى‌