٣٤ سوره مائده كه پس از بيان احكام چهارگانه محارب مى‌فرمايد:
«الّا الّذينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ انْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ» جز كسانى كه پيش از دستگيرى توبه كنند.
در قانون حدود و قصاص، مادّه ٢١١ مى‌خوانيم:
هرگاه محارب و مفسد فى‌الارض قبل از دستگيرى توبه كند، حدّ ساقط مى‌شود و اگر بعد از دستگيرى توبه كند، حدّ ساقط نمى‌شود.
توبه محارب، تنها در ساقط شدن «حق اللّه» تأثير دارد، امّا «حق‌الناس» بدون رضايت صاحب حق، ساقط نمى‌شود. بنابراين، اگر محارب مرتكب قتل شود يا مالى را به سرقت بَرَد، بايد كيفر بيند و مجازات محاربه از او برداشته مى‌شود، اما مجازات قتل و سرقت از او برداشته نمى‌شود. «١» پرسش: توبه، امرى باطنى است. از كجا مى‌توان آن را اثبات كرد؟
پاسخ: طريق اثبات توبه، فراوان است. از جمله اين كه دو شاهد عادل، گواهى مى‌دهند كه در مجلسى، توبه او را شنيده‌اند و يا اين كه راه و روش زندگى خود را چنان تغيير مى‌دهد كه آثار توبه از آن نمايان مى‌شود. «٢» اقسام محاربان‌ محاربان داراى اقسام و مصاديقى گوناگون، به شرح زيرند:
١- اخلالگران: هر كس مردم را به قصد بر هم زدن امنيّت جامعه، به جنگ و كشتار با يكديگر اغوا و تحريك كند و اين كار،- هر چند در برخى موارد- موجب قتل گردد، يا باعث نهب و غارت شود، محارب است. در اين حكم، تفاوتى نيست كه او، خود، مستقيماً مرتكب جرم و جنايت يا غارت شود يا نشود. «٣»