«اذا حارَبَ اللَّه وَ رَسُولَه وَ سَعى‌ فِى الْارض فساداً فَقَتل قُتِل بِهِ» «١» وقتى كسى با خدا و رسول او محاربه كند و در زمين فساد اندازد و مرتكب قتل [و جنايت‌] شود، بايد كشته شود.
امام خمينى قدس سره مى‌فرمايد:
اولى آن است به جنايتى كه مرتكب شده، نگاه شود و حكم متناسب با جنايت صادر گردد، اگر مرتكب قتل شده، كشته شود و يا به دار آويخته گردد. «٢» ٢- به دار آويختن و به صليب كشيدن: اين مجازات، امروز به صورت حلق‌آويز انجام مى‌گيرد، ولى در گذشته دست و پاى محكوم را به درخت يا چوبى شبيه صليب مى‌بستند و او را رها مى‌كردند تا جان دهد. محكوم تا سه روز بالاى دار مى‌ماند و سپس جنازه‌اش را پايين مى‌آورند و پس از كفن و غسل و نماز، به خاك مى‌سپرند. اگر تا سه روز جان ندهد، طبق فتواى بيشتر فقيهان بايد آزاد گردد. «٣» ٣- بريدن دست راست و پاى چپ محارب: مراد از بريدن، قطع همان مقدارى است كه در سرقت بيان شده است؛ يعنى قطع چهار انگشت از دست راست و قطع چهار انگشت از پاى چپ. «٤» ٤- تبعيد: كمترين مجازات محارب، تبعيد از وطن به شهرى ديگر است. روزى از امام رضا عليه السلام درباره چگونگى و حدود تبعيد پرسيدند آن حضرت در پاسخ فرمود:
از شهرى كه در آن دست به چنين كارهايى زده است، به شهرى ديگر تبعيد مى‌شود، و به اهل آن شهر مى‌نويسند كه اين شخص به جرم فسادانگيزى از فلان شهر به اين‌جا تبعيد شده است. با او مجالست و معامله نكنيد، و به او زن ندهيد و با او هم سفره نشويد و در نوشيدنى‌ها با او شريك نگرديد. اين كار را مدت يك سال با او انجام مى‌دهند. اگر در بين سال، خود از آن شهر به شهرى ديگر رَوَد، همين‌