راه‌هاى اثبات محاربه‌ از دو طريق محاربه ثابت مى‌شود:
اقرار خود شخص؛ و شهادت دو مرد عادل.
١- اگر شخص محارب به عمل خويش اقرار كند، محارب شناخته مى‌شود «١» و احكام محاربه بر وى جارى مى‌گردد. ولى اقرار كننده، بايد عاقل، بالغ، مختار و اقرارش با قصد باشد. اقرار شخص محارب عليه خود، در محكمه قضايى پذيرفته است به دليل قاعده «اقْرارُ الْعُقَلاءُ عَلى‌ انْفُسِهِمْ جائِزٌ» «٢» (: اقرار عاقلان عليه خودشان پذيرفته است).
٢- شهود بايد دو مرد باشند. شهادت زنان چه تنهايى و چه به انضمام مردان در اين مورد پذيرفته نيست. «٣» شهادت دهندگان بايد عادل باشند. بنابراين، شهادت محاربان عليه يكديگر پذيرفته نيست؛ زيرا محاربه از گناهان كبيره است و موجب فسق. «٤» در قانون حدود و قصاص آمده است:
محاربه و افساد فى الارض از راههاى زير ثابت مى‌شود:
الف- با يك بار اقرار، به شرط آن كه اقرار كننده، بالغ و عاقل و اقرار او با قصد و اختيار باشد.
ب- شهادت فقط دو مرد عادل.
احكام محارب‌ در قوانين مقدّس اسلام، براى محاربان و مفسدان فى‌الارض مجازات‌هايى سنگين در نظر گرفته شده است تا بدين وسيله، امنيّت و سلامت جامعه تضمين شود و راه رشد و سعادت ابدى براى انسان‌ها هموار گردد. البته، در اين جا، قصد انتقامجويى در ميان نيست، بلكه هدف از كيفر محاربان، پاكسازى محيط زيست انسانى از هرگونه آلودگى و