كند و به همين جهت است كه در رواياتى كه در تفسير اين آيه وارد شده نيز محاربه و فساد در زمين به چنين عملى يعنى به شمشير كشيدن و مثل آن تفسير شده است. «١» امام خمينى و شهيد اوّل قدس سره مى‌فرمايند:
محارب كسى است كه سلاح بركشد براى ترساندن و ارعاب مردم. «٢» در قانون حدود و قصاص، مادّه ١٩٦ و ١٩٧ چنين آمده است:
هر كس كه براى ايجاد رعب و هراس و سلب آزادى و امنيّت مردم دست به اسلحه ببرد، محارب است.
سارق مسلّح و قطاع الطريق هرگاه با اسلحه امنيّت مردم و جاده را به هم بزند و رعب و وحشت ايجاد كند، محارب است.
در ارعاب، فرقى ميان سلاح گرم و سرد نيست و با هر نوع اسلحه‌اى، حتّى با چوب و سنگ، اگر كسى موجب رعب و وحشت مردم شود، حكم محارب را خواهد داشت.
تبصره يك مادّه ١٩٦ قانون حدود و قصاص مى‌گويد:
ميان سلاح سرد و سلاح گرم، فرقى نيست. «٣» ولى اگر موجب هراس و رعب نشود يا جنبه عمومى نداشته باشد، محارب محسوب نمى‌شود. در تبصره ٢ قانون فوق آمده است:
كسى كه به روى مردم سلاح بكشد، ولى در اثر ناتوانى موجب هراس هيچ فردى نشود، محارب نيست.
و در تبصره ٣ آمده است:
كسى كه سلاح خود را به سوى يك يا چند نفر مخصوص بكشد و جنبه عمومى نداشته باشد، محارب نيست.