جنگيد و او را به قتل رسانيد. «١» شرايط محارب‌ فقيهان، براى محارب، قيدها و شرطهايى آورده‌اند كه در صورت تحقّق آن‌ها، احكام محارب جارى مى‌شود. مهمترين آن‌ها عبارتند از:
١- همراه داشتن سلاح و آشكار ساختن آن. اين قيد در گفتار فقيهان با عنوان «اظهر السّلاح» (: سلاح را آشكار سازد) و «يجرّد السّلاح» (: اسلحه بكشد) بيان شده است. «٢» در روايتى از امام باقر عليه السلام آمده است: «مَن شهر السّلاح» كسى كه سلاح را نمايان سازد. «٣» ٢ و ٣- ارعاب و سلب امنيّت عمومى از شرايط ديگر محارب محسوب مى‌شود؛ يعنى اگر با قصد ترسانيدن مردم و سلب امنيّت عمومى، سلاح بركشد، محارب است.
امّا اگر عليه شخصى خاصّ اسلحه بركشد و او را تهديد كند، حكم محارب را ندارد.
علّامه طباطبايى در تفسير آيه محاربه «٤» مى‌نويسد:
همين كه بعد از ذكر محاربه با خدا و رسول، جمله «وَ يَسْعَون فِى الْارْضِ فِساداً» را آورده، معناى منظور نظر را مشخص مى‌كند و مى‌فهماند كه منظور از محاربه با خدا و رسول صلى الله عليه و آله، افساد در زمين از راه اخلال به امنيّت عمومى و راهزنى است، نه مطلق محاربه با مسلمانان ... بنابراين، مراد از محاربه و افساد بطورى كه از ظاهر آيه برمى‌آيد، اخلال به امنيّت عمومى است و قهراً شامل آن چاقوكشى نمى‌شود كه به روى فرد معيّن كشيده شود و او را به تنهايى تهديد كند؛ چون امنيت عمومى وقتى خلل مى‌پذيرد كه خوف عمومى و ناامنى جاى امنيّت را بگيرد و برحسب طبع وقتى محارب مى‌تواند چنين خوفى در جامعه پديد آورد كه مردم را با اسلحه تهديد به قتل‌