بغات را واجب مى‌دانست:
اگر عراق در خاك ماست، به حسب قرآن كريم تجاوز كرد و فئه باغيه است و فئه باغيه را بايد با او قتال كرد. «١» همچنين درباره حكم باغيان مى‌فرمايد:
اينهايى كه به سرحدات حمله مى‌كنند، ولو فرض كنيم كه مسلمان هستند، لكن چون حمله كردند، دفاع واجب است و كشتن آنها تا دفعشان واجب است. «٢» آيه شريفه‌اى كه فقيهان براى مجازات باغيان به آن استناد كرده‌اند، اين آيه است:
«وَ انْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤمِنينَ اقْتَتَلُوا فَاصْلِحُوا بَيْنَهُما فَانْ بَغَتْ احْداهُما عَلَى الْاخْرى‌ فَقاتِلُوا الَّتى‌ تَبْغى‌ حَتّى‌ تَفى‌ءَ الى‌ امْرِ اللَّهِ فَانْ فائتْ فَاصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ اقْسِطُوا انَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ» «٣» و هر گاه دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع و جنگ برخيزند، آنان را آشتى دهيد و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تجاوز كند، با گروه متجاوز پيكار كنيد تا به فرمان خدا بازگردد و هرگاه بازگشت [و زمينه صلح فراهم شد]، در ميان آن دو، به عدالت، صلح برقرار سازيد؛ و عدالت پيشه كنيد كه خداوند عدالت پيشگان را دوست مى‌دارد.
علّامه طباطبايى در اين باره مى‌گويد:
اگر يكى از دو طايفه مسلمانان به طايفه ديگر بدون حقّ ستم كرد، بايد با آن طايفه كه تعدّى كرده قتال كنند تا به امر خدا برگردند و دستورات الهى را گردن نهند؛ و اگر با قتال شما طايفه تجاوزگر سر جاى خود نشست، و اوامر خدا را گردن نهاد، آن وقت در مقام اصلاح بين آن دو طايفه برآييد، امّا اصلاح تنها به اين نباشد كه سلاح‌ها را زمين بگذاريد و دست از جنگ بكشيد، بلكه اصلاحى توأم با عدل باشد؛ به اين معنى كه احكام الهى را در مورد هر كسى كه به او تجاوز شده- مثلًا كسى از او كشته شده، و