گرفته‌اند، اجازه جهاد دفاعى داده شده است كه در حقيقت، اين اجازه، پاسخ به يكى از نيازهاى فطرى انسان است. انسان فطرتاً مشتاق مبارزه عليه متجاوزان و ستمگران است و مى‌خواهد در برابر آنان از عقيده، مرام و هستى خود دفاع كند و اسلام اين حق طبيعى را محترم مى‌شمارد:
«اذِنَ لِلَّذينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ انَّ اللَّهَ عَلى‌ نَصْرِهِمْ لَقَديرٌ. الَّذينَ اخْرِجُوا مِنْ ديارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ الَّا انْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ ...» «١» به كسانى كه جنگ بر آنان تحميل شده، اجازه جهاد داده شده است. چرا كه مورد ستم قرار گرفته‌اند؛ و البته خداوند بر يارى‌شان تواناست؛ همان كسانى كه به ناحق از خانه و شهر خود، رانده شدند [و گناهى نداشتند]. جز اين‌كه مى‌گفتند: «پروردگار ما، خداى يكتاست ...» از اين دو آيه استفاده مى‌شود كه تمام مراكز عبادات، در سايه جهاد و دفاع پا بر جا و استوار مى‌مانند؛ زيرا اگر افراد با ايمان و غيور، دست روى دست بگذارند و تماشاگر فعاليت‌هاى ويرانگرانه طاغوتيان و مستكبران و افراد بى‌ايمان و ستمگر و تبهكار باشند و آنان ميدان را خالى ببينند، اثرى از معابد و مراكز عبادت الهى باقى نخواهند گذارد؛ زيرا معبدها جاى بيدارى است و محراب، ميدان مبارزه و جنگ است و مسجد در برابر خودكامگان، سنگر است و اصولًا هرگونه دعوت به خداپرستى، بر ضد جبارانى است كه مى‌خواهند مردم، آنان را، چون خدا بپرستند، و از اين رو اگر فرصت يابند، تمام اين مراكز را با خاك، يكسان خواهند كرد. «٢» ٢- در برخى آيات آمده است كه در صورت عدم دفاع مؤمنان از ارزش‌هاى انسانى- الهى، فساد زمين را پر خواهد كرد و مراكز خداپرستى و مساجد از ميان خواهند رفت:
«وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدتِ الْارْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى‌