دشمن به شما تجاوز كرده و به كارزارتان فراخوانده است. دو راه بيش ندايد: يا تن به خوارى و انحطاط دهيد و يا شمشيرهايتان را با خون متجاوزان سيراب سازيد.
در جايى ديگر درباره لزوم پاسخ گفتن به متجاوز مى‌فرمايد:
«لا تَدْعُوَنَّ الى‌ مُبارَزَةٍ، وَ انْ دُعيتَ الَيْها فَاجِبْ، فَانَّ الدَّاعِىَ باغٍ وَالْباغى‌ مَصْرُوعٌ» «١» كسى را به مبارزه مخوان [و جنگ‌طلب مباش‌]، امّا اگر [با تجاوز] تو را به جنگ خواندند، بپذير [و پاسخ متجاوز را بده‌]؛ زيرا جنگ طلب، ستمگر است و ستمگر و باغى، ناكام و شكست خورده.
٣- فراهم ساختن امنيّت‌ امنيّت و آرامش از نعمت‌هاى بزرگ الهى است كه همه خواهان آنند؛ زيرا در سايه امنيّت است كه استعدادها شكوفا مى‌شوند و اقتصاد رونق مى‌گيرد و قسط و عدل تحقّق مى‌يابد. از اين رو، يكى از اهداف جهاد دفاعى، سركوب متجاوزان و حفظ امنيّت جامعه است: امنيت راه‌ها، شهرها و ستمديدگان در برابر متجاوزان، مفسدان و مستكبران:
«فَيأمَن الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبادِكَ» «٢».
٤- مبارزه با گمراهى‌ مؤمنان نمى‌توانند در برابر دشمنان و متجاوزانى كه ايمان مردم را هدف قرار مى‌دهند و با ايجاد هرج و مرج و فساد و توطئه، در انديشه نابود ساختن ارزش‌هاى انسانى- الهى‌اند، بى‌تفاوت مانند. نخستين واكنش آنان از اين حركت دشمن، نفرت قلبى است، و دومين واكنش، واكنش زبانى است. ولى براى خشكانيدن ريشه فساد و گمراهى و از ميان برداشتن عوامل و عناصر فساد و هرج و مرج، بايد دست به اقدام قهرآميز زد تا زمينه رشد و هدايت بندگان خداوند فراهم آيد و دين و آيين الهى زنده مانَد.