نابودى حرث و نسل «١» مى‌گردند، و به هيچ پيمان و قراردادى پايبند نيستند واجب است. «٢» اسلام آيين نجات بخش الهى و دفاع از حقوق و سعادت انسان‌ها، مسلمانان را عليه مشركان به جنگ ابتدايى فرا مى‌خواند مگر آن كه مصلحت چيزى ديگر بطلبد يا شرايط جهاد ابتدايى براى امام عليه السلام و يا جانشين آن حضرت، فراهم نباشد:
حرمت گريختن از مقابل دشمن‌ استوارى و پايدارى در برابر دشمنان و مشركان واجب است و گريختن از مقابل آنان از گناهان كبيره محسوب مى‌شود:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذا لَقيتُمُ الَّذينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْادْبارَ وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئذٍ دُبُرَهُ الَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ اوْ مُتَحَيِّزاً الى‌ فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئسَ الْمَصيرُ» «٣» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه با انبوه كافران در ميدان نبرد رو به رو شويد، بدانان پشت نكنيد [و نگريزيد]! و هر كس در آن هنگام بدانان پشت كند، مگر آن كه هدفش كناره‌گيرى از ميدان براى حمله دوباره، يا پيوستن به گروهى [از رزمندگان‌] باشد، به خشم الهى گرفتار خواهد شد و جايگاهش دوزخ است، و چه بد جايگاهى است! فرار، موجب ننگ و عار و خشم الهى است و كسى كه از دشمن مى‌گريزد، بايد بداند كه اين گريختن، موجب گريختن از مرگ نمى‌شود و عمرش افزون نمى‌گردد؛ چنان كه امير مؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«وَلِيُعْلَمُ الْمُنْهزَمُ بِأَنَّهُ مُسْخِطُ رَبِّهِ، وَ مُوبِقُ نَفْسِهِ، وَ انَّ فِى الْفَرارِ مُوجَدةُ اللَّه وَ الذُّلِّ اللَّازِمِ، وَالْعارِ الْباقى‌، وَ انَّ الْفارَّ لِغَيْرُ مَزيدٍ فى‌ عُمْرِهِ وَ لا مَحْجُوزٌ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ يَوْمِهِ، وَ لا يَرْضى رَبَّهُ، وَ لَمَوْتُ الرَّجُلِ مُحِقّاً قَبْلَ ايتانِ هذِهِ الْخِصالِ خَيْرٌ مِنَ الرَّضا