كردند، آنها را به قتل برسانيد. چنين است جزاى كافران! و اگر خوددارى كردند، خداوند آمرزنده و مهربان است و با آنها پيكار كنيد تا فتنه (و بت‌پرستى، و سلب آزادى از مردم) باقى نماند؛ و دين، مخصوص خدا گردد علامه طباطبائى در تفسير اين آيات مى‌فرمايد:
اين آيات، اجازه جهاد ابتدايى را با مشركان مكّه بى هيچ قيد و شرطى صادر مى‌كند.
همچنين، بيان اصل حكم جهاد، تعيين حدّ و مرز جهاد، شدّت بر كفّار و مشركان، تعيين محدوديت‌هاى مكانى و زمانى جهاد، بيان چگونگى مقابله و پشتيبانى مالى و تجهيزات جنگى نيز از اين چند آيه دريافته مى‌شود. «١» قيد «فى سبيل‌اللّه» دليل بر اين است كه جهاد ابتدايى گونه‌اى، «عبادت» است و عبادت قصد قربت لازم دارد. از اين رو، نيّت در جهاد ابتدايى بايد رضاى خدا، اقامه دين و اعلاى كلمه توحيد باشد؛ روشن است كه معناى «و قاتلوا ... الذين يقاتلونكم» اشتراط قتال به قتال نيست، چون در آيه شريفه كلمه ان و اگر به كار نرفته است، از سوى ديگر قيد احترازى هم نمى‌تواند باشد، تا معنى اين شود كه تنها با مردان قتال كنيد نه با زنان و كودكان لشكر دشمن، چون زنان و كودكان قدرت بر قتال ندارند و از موضوع خارجند.
بلكه ظاهر آيه اين است كه فعل يقاتلونكم حال وصفى باشد و اشاره به معرفى دشمن.
يعنى كسانى كه حالشان، حال جنگ با مؤمنين است، اينان همان مشركان مكّه‌اند. «٢» آيه ٩٥ سوره نساء با تبيين مقام و ارزش عمل مجاهدان با مال و جان مى‌فرمايد:
«لا يَسْتَوِى الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ غَيْرَ اولِى الضَّرَر وَالُمجاهِدُونَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ بِامْوالِهِمْ وَ انْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الُمجاهِدينَ بِامْوالِهِمْ وَ انْفُسِهُمْ عَلَى الْقاعِدينَ دَرَجَةً وَ كُلًّا وَعَد اللَّهُ الْحُسْنى‌ وَ فَضَّلَ اللَّهُ الُمجاهِدينَ عَلَى الْقاعِدينَ اجْراً عَظيماً.» (هرگز) افراد با ايمانى كه بدون بيمارى و ناراحتى، از جهاد بازنشستند، با مجاهدانى كه در راه خدا با مال و جان خود جهاد كردند، يكسان نيستند. خداوند، مجاهدانى را كه‌