داشته باشد. در بخشى از آيه ٩١ سوره توبه مى‌خوانيم:
«... وَ لا عَلَى الَّذينَ لا يَجِدُونَ ما يُنْفِقُونَ حَرَجٌ» بر آنان كه وسيله‌اى براى انفاق [و تجهيز] در راه جهاد ندارد، ايرادى نيست كه در ميدان جنگ شركت نجويند.
مراد اين آيه، افرادى‌اند كه توان شركت در جهاد را به دليل فقر مالى ندارند. «١» ولى اگر كسى رزمنده‌اى فقير را تجهيز كند و امكانات مالى، سلاح و مركب در اختيار او بگذارد، در صورتى كه به‌عنوان اجرت نباشد و اجير گرفتن فرد تلقى نشود و بلكه صرفاً كمك به او باشد، پذيرفتن آن مال و تجهيزات واجب است «٢» و در اين صورت، شخص رزمنده از حالت عسر و حرج و فقر مالى خارج مى‌شود و ادلّه قرآنى و روايى مبنى بر داشتن قدرت مالى بر او صدق مى‌كند. «٣» بنابراين، چنانچه حكومت اسلامى هزينه و نفقه رزمندگان و خانواده آنان را بپردازد و سلاح و تجهيزات در اختيار آنان بگذارد، شرط «توانايى مالى»- حاصل مى‌گردد و شركت اين افراد در جهاد واجب مى‌شود، به‌ويژه آن كه امروزه به دليل پيچيده بودن سلاح‌ها و هزينه بسيار بالاى تهيه و ساخت و نگهدارى آن‌ها چاره‌اى نيست جز آن كه فرد، در سازمان نظامى قرار گيرد و از آن طريق تجهيز شود.
٧- مانع نشدن پدر و مادر از ديگر ويژگى‌هاى بايسته، ممانعت نكردن پدر و مادر مسلمان، عاقل و حرّ از رفتن فرزند به جبهه است. «٤» جز در مواردى كه جهاد بر آنان واجب عينى شده است كه در اين صورت، حتّى با مخالفت آنان نيز شركت در جهاد واجب است. «٥»