حرمت آن‌ها واجب نيست. به دليل آيه مباركه‌اى كه خداوند در آن مى‌فرمايد: «الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ» «١» ماه حرام در برابر ماه حرام! از لحاظ مكانى نيز جنگ ابتدايى محدود به مكان‌هايى است كه اسلام براى آن تقدّسى قائل نشده باشد. مثلًا مسجدالحرام و محدوده «٢» آن مقدس شمرده شده و نبرد در آن حرام است، مگر آن‌كه دشمن حرمت آن را بشكند و مسلمانان را به جنگ در آن مكان مقدس وادارد.
«وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَالْمَسْجِد الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فيهِ فَانْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ.» «٣» و با آنان، در نزد مسجدالحرام [در منطقه حرم‌] جنگ نكنيد، مگر اين‌كه در آن جا با شما بجنگند. پس، اگر [در آن جا] با شما پيكار كردند، آنان را به قتل برسانيد. چنين است جزاى كافران.
مسجدالحرام و محدوده حرم، منطقه امن الهى است و هيچ جنبنده‌اى نبايد در آن مكان مقدّس آزار بيند.
١- ويژگى‌هاى رزمندگان در جهاد ابتدايى‌ در اسلام، جهاد به عنوان يك تكليف بر همه مكلّفين واجب است. از اين رو، فقيهان براى حضور افراد در جهاد ابتدايى، ويژگى‌هايى ذكر كرده‌اند. چنانچه رزمنده‌اى مسلمان، داراى اين ويژگى‌ها باشد، اجازه حضور در جهاد را خواهد داشت و در غير اين صورت، جزو معذورين از جهاد به شمار مى‌رود و جهاد به عنوان يك تكليف از دوش او برداشته مى‌شود. اين ويژگى‌ها عبارتند از: