نظام دفاعى اسلام
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص

نظام دفاعى اسلام - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٣١

آنچه از سوى خداوند متعال آورده، حق و جز آن باطل است. اگر كفّار بدين دعوت پاسخ مثبت دهند و اسلام آورند، از تمام حقوقى كه مسلمانان برخوردارند، بهره‌مند مى‌شوند. «١» ٣- خلوص نيّت‌ جهاد ابتدايى بايد با «خلوص نيّت» و «فى سبيل اللّه» همراه باشد. رزمنده‌اى كه در جهاد ابتدايى شركت مى‌كند در صورتى عمل او ارزشمند و مورد قبول خداوند است كه رضاى خدا، تحقّق اهداف الهى و دفاع از اسلام را مدّ نظر داشته باشد. در غير اين صورت پاداشى نزد خداوند ندارد.
مرحوم كاشف الغطاء فقيه مجاهد، شرط حضور در جهاد ابتدايى را نيّت خالص و تقرّب به خداوند مى‌شمارد، برخلاف جهاد دفاعى كه «خلوص نيّت» و «فى سبيل‌اللّه» بودن براى افزايش پاداش است نه بطلان عمل. «٢» ٤- محدوديت زمانى و مكانى‌ جهاد ابتدايى از لحاظ زمان و مكان محدود است. از لحاظ زمانى، جنگ در چهار ماه حرام (ذى‌القعده، ذى‌الحجّه، محرّم و رجب) ممنوع است مشروط بر اين‌كه كفّار نيز براى اين ماه‌ها حرمت قائل شوند و نخواهند در اين ماه‌ها بر مسلمانان هجوم برند. «٣» قرآن مى‌فرمايد:
انَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً فى‌ كِتابِ اللَّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمواتِ وَالْارضِ مِنْها ارْبَعةٌ حُرُمٌ. «٤» شمار ماه‌ها نزد خداوند در كتاب الهى، از آن روز كه آسمان‌ها و زمين را آفريده، دوازده ماه است كه از آن‌ها، چهار ماه، حرام [و جنگ در آن‌ها ممنوع‌] است.
با اين حال، اگر كفّار به حرمت ماه‌هاى حرام پايبند نباشند، بر مسلمانان نيز رعايت‌