از اين رو اقامه برهان و دليل براى رفع عذر كافران، از سنّت‌هاى الهى است؛ و كيفر و مجازات آنان قبل از ابلاغ دين خدا، مشروع و مجاز نيست. چنان كه خداوند مى‌فرمايد:
«وَ لَوْ انَّا اهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبّنا لَوْلا ارْسَلْتَ الَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ» «١» اگر ما آنان را پيش از آن [: نزول قرآن‌]، با عذابى هلاك مى‌كرديم، مى‌گفتند:
«پروردگارا! چرا پيامبرى براى ما نفرستادى تا از آياتت پيروى كنيم؟!» از امام باقر عليه السلام روايت است:
«... وَ اوَّلُ ذلِكَ الدُّعا الى‌ طاعَةِ اللَّهِ مِنْ طاعَةِ الْعِبادِ وَ الى‌ عِبادَةِ اللَّهِ مِنْ عِبادَة الْعِبادِ وَ الى‌ وِلايَةِ اللَّهِ مِنْ وِلايَةِ الْعِبادِ» «٢» ... نخستين قانونى كه خداوند در جهاد بر مسلمانان واجب كرده است، فراخواندن دشمن به اطاعت از خداوند متعال به جاى اطاعت از بندگان خدا، و پرستش خداوند به جاى پرستش بندگان خدا، و به سرپرستى خداوند درآمدن به جاى سرپرستى بندگان خداست.
چگونگى دعوت از زبان امام سجّاد عليه السلام‌ روايت است كه مردى از امام سجّاد عليه السلام درباره چگونگى دعوت پرسيد. حضرت فرمود:
به‌نام خداوند بخشنده مهربان تو را به پرستش خداوند تبارك و تعالى و پذيرش دينش دعوت مى‌كنم و دين در دو چيز خلاصه مى‌شود:
اوّل شناخت خداوند؛ و دوم عمل براى كسب خشنودى‌اش. شناخت خداوند به اين است كه به يگانگى و مهربانى و رحمت و عزّت و علم و قدرت و سيطره‌اش بر همه چيز ايمان آورى و يقين كنى كه تنها سود و زيان از جانب اوست و او بر همه چيز غالب و چيره است؛ ايمان به خداوندى كه ديدگان از دركش عاجزند، ولى او همه چيز را مى‌بيند و لطيف و خبير است. و ايمان آورى كه محمّد، بنده و فرستاده خداست و هر