استاد مطهرى درباره جنگ‌هاى صدر اسلام مى‌نويسد:
بسيارى از جنگ‌هايى كه در صدر اسلام واقع شد، تحت همين عنوان بود، مسلمين كه مى‌آمدند بجنگند مى‌گفتند: ما با توده‌هاى مردم جنگى نداريم، باحكومتها مى‌جنگيم، براى اينكه توده‌ها را از ذلّت و بردگى اين حكومت‌ها نجات دهيم. رستم فرخ‌زاد از آن عرب مسلمان پرسيد كه هدفتان چيست؟ او گفت: «لِنُخْرجَ العِبادَ مِن عِبادةِ الْعبادِ الى‌ عبادةِ اللَّهِ»: هدفمان اين است كه بندگان خدا را، اين مردمى كه شما به لطائف الحيل و به زور در زير يوغ بار بردگى و بندگى خودتان كشيده‌ايد، از بندگى و بردگى شما خارج كنيم و بيرون بياوريم و آزادشان كنيم و بنده خداى متعال و بنده خالقشان بكنيم نه بنده بشرى مثل خودشان «١».
٣- مبارزه براى نجات مستضعفان‌ در طول تاريخ بشر، همواره ستمگرانى چون «فرعون» ها و «نمرود» ها بوده‌اند كه براى رفع عطش قدرت‌طلبى و افزون خواهى، هزاران انسان بى‌گناه را تحت ستم خويش درآورده و با در بند كردن مظلومان و سلب آزادى از آنان كاخ‌هاى ستم خويش را بنا نهاده‌اند.
مظلومان و ستمديدگان، چه فرياد دادخواهى بلند كنند و چه نكنند، مسلمان باشند يا نباشند، وظيفه همه خداپرستان است كه با الهام گرفتن از قوانين حياتبخش الهى و فطرت ظلم‌ستيز، به حمايت از آنان برخيزند و دست يارى به‌سوى آنان دراز كنند. اگر با داشتن توانايى، به يارى مظلوم برنخيزند، در حقيقت به ستم و ستمگر كمك كرده‌اند؛ چنان كه استاد مطهرى مى‌گويد:
ممكن است طرف با ما نخواهد بجنگد، ولى مرتكب ظلم فاحش نسبت به يك عدّه افراد انسانها شده است و ما قدرت داريم آن انسانهاى ديگر را كه تحت تجاوز قرار گرفته‌اند نجات دهيم. اگر نجات ندهيم، در واقع به ظلم اين ظالم نسبت به آن مظلوم كمك كرده‌ايم. ما در جايى كه هستيم كسى به ما تجاوز نكرده، ولى از مردم ديگر كه ممكن است مسلمان باشند و ممكن است مسلمان هم نباشند ... بله اين هم جايز است، بلكه واجب است. «٢»