الظَّالِمينَ» «١» و با آنان پيكار كنيد تا فتنه باقى نماند، و دين، مخصوص خدا گردد. پس، اگر [از روش نادرست خود] دست برداشتند، (و به دين خدا درآمدند، مزاحم آنان نشويد؛ زيرا) تعدّى جز بر ستمكاران روا نيست.
علّامه طباطبايى در اين باره مى‌نويسد:
مراد از فتنه در اين قبيل آيات، شرك است، به‌وسيله انتخاب و پرستش بت‌ها؛ آن‌گونه كه مشركان مكّه به آن مجبور بوده و انجام مى‌داده‌اند. دليل اين حقيقت، دنباله آيه است كه مى‌فرمايد:
«وَ يَكُونَ الدّينُ لِلَّهِ» «٢» و قتال تا برچيده شدن بت‌پرستى ادامه مى‌يابد تا سرانجام به دين خدا درآيند. «٣» برخى غزوات پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله چون فتح مكّه، حنين و طائف چنين هدفى را پى مى‌جست. البته، پيامبر صلى الله عليه و آله نمى‌خواست مشركان را نابود كند، بلكه مى‌خواست شرك را ريشه‌كن و عقايد خرافى را از جامعه انسانى پاكسازى كند؛ همچنان‌كه حضرت موسى‌ عليه السلام بت طلايى (: گوساله) سامرّى را سوزانيد و خاكسترش را به دريا ريخت، ولى سامرّى را نكشت. «٤» جنگ ابتدايى، براى از ميان بردن شرك و عرضه توحيد به معناى تحميل اسلام و سلب آزادى عقيده نيست؛ چنان‌كه استاد مطهرى مى‌گويد:
از نظر اسلام، برپايى جنگ براى از بين بردن شرك و بت‌پرستى كه بزرگترين انحراف و انحطاط بشر در وادى جهل و خرافه است، مشروع است. امّا اين هرگز به معناى تحميل اسلام نيست، بلكه مقصود اين است كه بشر با آزاد شدن از بند اوهام و