باطل است، نه وسيله‌اى براى كشورگشايى و غارتگرى. بلكه وسيله‌اى است براى هدايت انسان‌ها و نجات مستضعفان از تحت ستم و فراهم ساختن آزادى. از اين رو، نخستين وظيفه پيش از آغاز جنگ، دعوت دشمن به پذيرفتن حق و اتمام حجّت با اوست. اگر دشمن تسليم شود و حق را بپذيرد. جنگ پايان مى‌يابد و اگر نپذيرد، جنگ آغاز مى‌شود. امير مؤمنان عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«قالَ عَلىٌّ عليه السلام: لَمَّا بَعَثَنى‌ رَسُولُ اللَّه صلى الله عليه و آله الَى الَيمَنِ قال: يا عَلىّ لا تُقاتِلْ احَداً حَتَّى تَدْعُوهُ الى الْاسْلامِ، وَايْمُ اللَّه لَئنْ يَهْدِ اللَّهُ عَلى‌ يَدَيْكَ رَجُلًا خَيْرٌ لَكَ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ وَ لَكَ وِلاؤهُ.» «١» هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مرا به يمن گسيل كرد، فرمود: «اى على! هيچ كس را نكش، مگر اين‌كه نخست او را به اسلام دعوت كنى. به خدا سوگند اگر خداوند يك نفر را به دست تو هدايت كند، برايت بهتر است از هر چه خورشيد بر آن مى‌تابد و تو صاحب اختيار آن باشى.
همچنين مى‌فرمايد:
«و ذلِكَ احَبُّ الَىَّ مِنْ انْ اقْتُلَها عَلى‌ ضَلالِها.» «٢» هدايت گمراهان براى من بهتر است از اين كه آنان را در حال گمراهى‌شان بكشم.
- دفاع، فلسفه اصلى جهاد ابتدايى‌ با اندكى دقت مى‌توان دريافت كه جهاد ابتدايى در حقيقت، به جهاد دفاعى بازمى‌گردد. گاه دست، پا، چشم يا عضوى ديگر از بدن انسان فاسد مى‌شود و با دارو درمان‌پذير نيست. انسان خردمند اين عضو را از پيكر خود جدا مى‌كند تا حيات و سلامتى‌اش به خطر نيفتد.
ولىّ خدا و حاكم اسلامى، كه متولّى و پاسدار آيين الهى است، چون مى‌بيند عدّه‌اى‌