إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤ - باب بيست و پنجم در عزلت و گوشهنشينى

مى‌طلبد.

چه بسيار نيكو گفته ابو ذر (ره) كه خداوند عنايت نفرموده ببنده خود چيزى بهتر از مجاهده با نفس كه ميتواند آدمى نفس خود را أمر و نهى كند و از همه بديها و زشتيها خويشتن را بر حذر دارد و از جمله مجاهده با نفس اينست كه انسان غذائى نخورد (و آبى نياشامد) مگر موقعى كه به آن حاجت پيدا كند و نخوابد مگر زمانى كه خواب بر او غلبه كند و سخن نگويد مگر هنگامى كه بآن ضرورت و احتياج پيدا نمايد، خلاصه نفس خود را از تمامى هوا و هوسها باز دارد، تا بدان واسطه بمقامات عاليه نائل گردد.

چنان كه ميفرمايد حضرت أحديت: وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌[١] هر كس از حضور پروردگار خود بترسد و نفس خود را از هوى و هوس بازداشت و با او مجاهده كرد، همانا بهشت جايگاه او است.

و بدانيد اى برادران: هر كس با نفس خودش مجاهده كند بايد بداند كه هميشه در كمال راحتى كه در پى آن است خواهد بود.

باب بيست و پنجم در عزلت و گوشه‌نشينى‌

بدان: كه تمام خوبيها در عزلت و گوشه‌نشينى و دورى از مردم است، زيرا بسبب آن خلوص نيّت حاصل مى‌شود و مسدود ميگردد بر آدمى راه غيبت و نمّامى و سخنان بيهوده گفتن و نظر بنامحرمان‌

[١]. ٤٠- النازعات