إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٦

يا أحمد ٦: بعزت و جلال خودم قسم هر بنده‌اى كه چهار خصلت را ضامن شود و مواظبت نمايد او را (بدون حساب) داخل بهشت نمايم، اول- سخن نگويد مگر در آنچه كه فائده (دنيائى يا آخرتى) داشته باشد.

دوم- حفظ نمايد قلب خود را از وسوسه (شيطانى و تكبر و گمان بد در حق ديگران و نقشه‌هاى خطرناك و زيان‌آور براى آنها كشيدن) سوم- بداند كه من ناظر تمام اعمال و گفتار او هستم پس خود را حفظ نمايد (از معصيت و گناه).

چهارم- نور چشمش در گرسنگى باشد (بروزه گرفتن) يا أحمد ٦: اگر مى‌چشيدى شيرينى گرسنگى را (بروزه گرفتن) و خاموشى را (از سخنان زشت و بيهوده و باطل) و خلوت و عزلت از مردم و آن نتيجه‌هائى كه از اينها بدست مى‌آيد (هيچ گاه خود را از اينها فارغ نميداشتى) معروض داشت: خدايا نتيجه گرسنگى چيست؟

فرمود: حكمت و دانائى، و محفوظ ماندن قلب از وساوس باطل، و تقرب بمن، و نجات از حزن دائم و غم و غصه هميشگى، و سبكى مئونه، و زندگى بسيار ساده و بدون تكلف در ميان مردم، گفتار حق، باك نداشتن از اينكه زندگى بآسانى و يا بسختى بگذرد.

يا أحمد ٦: آيا ميدانى چه وقت تقرّب بمن پيدا ميكند بنده‌اى؟ گفت: نميدانم، فرمود: زمانى كه گرسنه (روزه) و يا در سجده باشد.

يا أحمد ٦: تعجب دارم از سه طايفه از بندگانم: بنده‌اى كه داخل نماز مى‌شود و ميداند بسوى چه كسى دست بلند ميكند و با چه‌