إرشاد القلوب ت مسترحمی
(١)
باب بيست و دوم در فضيلت نماز شب و آثار آن
٢ ص
(٢)
باب بيست و سوم در گريه از خوف خدا
٢٤ ص
(٣)
باب بيست و چهارم در جهاد في سبيل الله
٣١ ص
(٤)
باب بيست و پنجم در عزلت و گوشهنشينى
٣٤ ص
(٥)
باب بيست و ششم در ورع و تقوى
٤٠ ص
(٦)
باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن
٤٤ ص
(٧)
باب بيست و هشتم در ترس از خدا
٤٩ ص
(٨)
باب بيست و نهم در اميدوارى بخدا
٥٥ ص
(٩)
باب سىام در حياى از خداوند
٦٤ ص
(١٠)
باب سى و يكم در فضيلت حزن
٦٦ ص
(١١)
باب سى و دوم در خشوع
٧٢ ص
(١٢)
باب سى و سوم در غيبت و نمامى
٧٦ ص
(١٣)
باب سى و چهارم در قناعت
٨٤ ص
(١٤)
باب سى و پنجم در توكل بخداوند
٨٩ ص
(١٥)
باب سى و ششم در فضيلت شكر نعمتهاى خدا و چگونگى آن
٩٦ ص
(١٦)
باب سى و هفتم در يقين و فوائد آن
١٠٢ ص
(١٧)
باب سى و هشتم در صبر و فائده و مراحل آن
١٠٧ ص
(١٨)
باب سى و نهم در مراقبت احوال خود بودن
١١٢ ص
(١٩)
باب چهلم در مذمت حسد و آثار شوم آن
١١٥ ص
(٢٠)
باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن
١١٩ ص
(٢١)
باب چهل و دوم در حسن خلق و نتايج حاصله آن
١٢٦ ص
(٢٢)
باب چهل و سوم در سخاوت و فائده دنيائى و آخرتى آن
١٣٥ ص
(٢٣)
باب چهل و چهارم پرسشهاى ابو ذر از پيغمبر
١٤٤ ص
(٢٤)
باب چهل و پنجم دوستان واقعى و حقيقى خدا و صفات و علائم ايشان
١٥٠ ص
(٢٥)
باب چهل و ششم در بيانات امير المؤمنين و ائمه هدى(ع)
١٥٦ ص
(٢٦)
باب چهل و هفتم در دعا و بركت و فضيلت آن
١٦٨ ص
(٢٧)
باب چهل و هشتم در فقر و فضيلت و حسن عاقبت آن
١٨٣ ص
(٢٨)
باب چهل و نهم در ادب داشتن، در همه اوقات
١٩٣ ص
(٢٩)
باب پنجاهم در توحيد و معرفت رب مجيد
٢٠٩ ص
(٣٠)
باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر
٢٢٣ ص
(٣١)
باب پنجاه و دوم نيز در اخبار منتخبه از مجموعه ورام از بيانات اهل بيت رسالت(ع)
٢٥٦ ص
(٣٢)
باب پنجاه و سوم در عقل و چگونگى خلقت و آثار آن
٢٧٩ ص
(٣٣)
باب پنجاه و چهارم سؤالات پيغمبر
٢٨٤ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص

إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٣ - باب پنجاه و يكم در اخبار پيغمبر

خود مگر مانند آنكه شيطان ايشان را مخبط كرده با مس كردن (مثل اينكه ديوانه‌اند).

و ديگر سحر و جادو كردن (و ياد گرفتن و ياد دادن آن) است و خداى تعالى در مذمت ساحران فرموده: وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ‌[١] و محققا ميدانستند (و ميدانند) كه هر كه سحر كند (و ياد گيرد و ياد دهد) در عالم آخرت هرگز بهره (از بهشت) نخواهد يافت.

و ديگر زنا كردنست و خداى تعالى وعده عذاب به زناكنندگان داده چنان كه ميفرمايد وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً[٢] هر كه زنا كند كيفرش را خواهد ديد و عذابش در قيامت مضاعف و دو چندان شود و با ذلت و خوارى بجهنم مخلد و جاويد گردد.

و ديگر قسم ناحق ياد كردن است يادكنندگان در آخرت بهره از رحمت الهى ندارند چنان كه ميفرمايد الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ[٣] آنان كه عهد خدا (أوامر و دين) و سوگند خود را به بهائى اندك بفروشند اينان را در آخرت بهره و نصيبى از رحمت خداوندى نيست.

و ديگر خيانت (بدين و مملكت و اموال و ناموس مردم) نمودن است و خائن را نيز بكيفر اعمالش ميرسانند چنان كه ميفرمايد: وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ[٤] هر كس خيانت كند روز قيامت بكيفر


[١]. ٩٦- البقره

[٢]. ٦٨- الفرقان

[٣]. ٧١- آل عمران

[٤]. ١٥٥- آل عمران.