إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧ - باب بيست و دوم در فضيلت نماز شب و آثار آن
شود و عمرش كوتاه باشد.
گفته شد بيكى از بزرگان كه فلانى در اموالش استفاده شايانى نموده، گفت آيا أيّامى غير از عمرش استفاده كرده كه در آن انفاق كند و صرف و خرج نمايد؟
و گفته شده كه ملكيست ندا ميكند و ميگويد: اى پنجاه سالگان همانند كشت و زرعى هستيد كه وقت چيدن آن رسيده باشد، واى شصت سالگان براى خود چه عمل صالحى انجام دادهايد؟ و پيش فرستادهايد و چقدر اموال واگذاردهايد براى كسانى كه بشما رحم نميكنند (و صدقه و خيرات و مبرّات براى شما نميدهند)؟ واى هفتاد سالگان خود را جزو مردگان بشماريد، سپس گويد: اى كاش مردم خلق نميشدند و حال كه خلق شدهاند اى كاش ميدانستند براى چه خلق شدهاند.
پس اى برادر هوشيار باش و مبادرت كن بعمل صالح پيش از آنكه اجل گريبان تو را بگيرد، و بهوش باش كه تو را باز ندارند مردم (جاهل) از نماز خواندن و دعا كردن و بياد خدا بودن زيرا دو فرشته رقيب و عتيد موكل بر تو مينويسند تمام اعمال و رفتار تو را، و خداوند دوست نميدارد كه بندگان كوتاهى كنند در عبادت بلكه دوست ميدارد بندگانش هر روز بر طاعت خود افزوده نمايند چنان كه حضرت رسول ٦ فرموده:
هر كه امروزش با روز گذشته او مساوى باشد مغبون است، و هر كه فردايش بدتر از امروزش باشد ملعونست و هر كه تفقّد و جستجوى نقصان عملش را ننمايد و بر طرف نكند (كه آن را تلافى و تدارك نمايد) عقلش ناقص است و هر كه عمل و عقلش ناقص باشد مرگ براى او بهتر است از زنده