إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥ - باب بيست و دوم در فضيلت نماز شب و آثار آن
ميكشند در چشمان خود سرمه بيدارى را و شبها از خوابگاه خود بر مىخيزند (و عبادت مرا مينمايند) و مقصودشان از اين عمل فقط طلب رضايت خاطر منست.
اى داود هر كه نماز (شب) بخواند براى خاطر من در حالى كه مردمان بخواب هستند أمر ميكنم ملائكهها را براى او استغفار كنند، بلكه هر تر و خشكى كه در عالم است برايش طلب عفو كنند و بهشت مشتاق او ميگردد، اى داود بشنو آنچه را كه ميگويم: بدرستى كه من مهربانترم بر بندگان گناهكار از خودشان بر بدنشان هر آينه من دوستتر ميدارم بنده خود را از دوست داشتن او مرا، و من از او حيا ميكنم و لكن او حيا نميكند از من (و نافرمانى مرا مينمايد).
(چنين گويد- ديلمى) اى برادر شب و روز بيهوده نميگذرد بلكه از گذشتنش نقص بعمر آدميان وارد مىشود كه كوتاه ميگردد، و اين شب و روز ساعات و لحظاتيست پس اگر بلهو و لعب پرداختى و گفتى لحظه ديگر بذكر و نماز مشغول ميشوم بدان كه روز را بغفلت گذرانيدهاى و هر گاه شب فرا رسد و تو همه آن را بخواب رفتى از جمله آن كسانى هستى كه در شب و روز هيچ خيرى در او نيست، و هر كس چنين باشد مردنش بهتر است از زنده بودنش زيرا قلبش مرده است و هر كس قلبش مرده باشد خيرى در حيات بدنش نيست، خداى رحمت كند آن كسيرا كه گفته است:
|
أ يقظان انت اليوم ام انت نائم |
و كيف يلذّ اليوم حيران هائم |
|
|
فلو كنت يقظان الغداة لحرقت |
مدامع عينيك الدموع السواجم |
|
|
نهارك يا مغرور لهو و غفلة |
و ليلك نوم و الرّدى لك لازم |
|