إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٨ - باب چهل و سوم در سخاوت و فائده دنيائى و آخرتى آن

بگرداند و آن احترام بپدر نمودن و خدمت مهمان كردن و خدمتگزارى عالم نمودن و پرسش نمودن از آنچه كه نميداند.

و منقولست كه يكى از صفات حضرت امير المؤمنين ٧ اين بود كه خود خدمت بمهمان ميفرمود و هيچ گاه مهمان را از خانه خود بيرون نميكرد، و هر يك از أئمه : خود خدمت بمهمان مينمودند، و هر وقت مهمان تصميم حركت داشت اثاثيه او را بر نميداشتند، زيرا مشعر بر كراهت مهمان‌داريست (مگر در مواقع لزوم).

و بزرگترين جود و سخاوت آنست كه آدمى (آنچه را كه دارد) در حال فقر و احتياج ايثار نمايد، همچنان كه خاندان عصمت : نان خود را هنگام افطار ايثار نمودند و شب را با گرسنگى بسر بردند و خداوند ايشان را مدح فرمود بنزول سوره مباركه هل أتى.

چنين گويد (ديلمى) سزاوار است براى مرد اينكه سخاوت داشته باشد و ايثار نمايد و با مردم مهربان باشد و بايشان احسان كند زيرا اينها از اخلاق بر گزيدگان حق و اولياء است و اين گونه صفات داشتن باعث و سبب نجات از مهالك و موجب تقرب بخداوند است.

فرمود: حضرت رسول ٦ سخاوت درختى است از درختهاى بهشت كه شاخهاى آن در زمين است و هر كه بيكى از شاخهاى آن در آويزد البته نجات خواهد يافت.

و مرويست كه از رسول خدا ٦ پرسيدند: كدام اعمال افضل از همه است؟ فرمود: سخاوت و حسن خلق، كه اگر خود را ملازم اين دو كنيد بمقام بلندى فائز خواهيد شد.

و نيز فرمود آن حضرت كه: فرو ريختن رزق بر سخى سرعتش بيشتر است از كارد كه در گلوى شتر فرو رود.