إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٨ - باب چهل و ششم در بيانات امير المؤمنين و ائمه هدى(ع)

هم طاعت و بندگى كند درست انجام ندهد، و چون از خدا درخواست كند و حاجت بطلبد اصرار و كوشش فوق العاده زيادى دارد، و اگر باو شهوت و آسايش و خوشى رو آورد نافرمانى كند و توبه را پشت سر اندازد، و اگر باو اندوهى برسد از دستورهاى دين (صبر و بردبارى و پناه بردن بخدا هنگام سختى) دورى ميكند!.

براى مردم عبرت و پند گرفتن از ديگران را بيان ميكند و خود عبرت نميگيرد، و در اندرز دادن ميكوشد و خود پند پذير نيست، پس او بگفتار مينازد و بكارهاى خير دلالت و راهنمائى مينمايد ليكن اعمال خير خودش بغايت اندكست، و براى دنياى فانى كوشش ميكند و ليكن براى آخرت سهل انگارى مينمايد.

غنيمت و سود (طاعت و بندگى خدا و أداى خمس و سهم مبارك امام و زكاة) بنظرش غرامت مى‌آيد و ضرر و زيانش ميداند، و غرامت (گرفتن بيجا از مردم) و ضرر (زدن بديگران) را غنيمت و سود ميپندارد، از مرگ ترسان است و پيش از آنكه فرصت از دست برود (باعمال صالحه) نميشتابد، و بزرگ ميشمارد معصيت ديگران را و حال آنكه خود بزرگتر از آن را مرتكب مى‌شود و طاعات ديگران را كوچك ميشمارد و حال آنكه طاعات خودش از ديگران بسيار كمتر است!.

و چنين كسى بمردم سخت‌گير است و بخود سهل انگار، وقت و عمر خود را به بيهودگى صرف كردن با ثروتمندان بيشتر دوست دارد از ياد خدا كردن با فقرا.

براى منفعت خود بضرر ديگرى حكم ميكند (اگر چه نادرست باشد) و براى منفعت ديگران بضرر خود حكم نميكند (اگر چه‌