إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٧٦ - باب چهل و هفتم در دعا و بركت و فضيلت آن

جميع خلقك و برحمتك الّتى وسعت كلّ شى‌ء لا إله إلا أنت يا مغيث أغثنى يا مغيث صل على محمّد و آل محمّد و أغثنى، و چون دعايش باينجا رسيد ناگهان اسب سوارى پيدا شد كه بر اسب اشهبى (رنگ سياه و سفيد) سوار بود و لباس سبز رنگى در بر كرده و نيزه‌اى در دست داشت و بمجرّد رسيدن چنان نيزه بر سينه دزد فرو برد كه همان دم جان سپرد، و سپس بتاجر گفت بدان من ملكى هستم از آسمان سوم و چون دعا كردى جبرئيل نازل شد و بمن امر نمود كه بيايم و دزد را بقتل برسانم، و بدان اى بنده خدا: هر مهموم و محزونى همانند تو اين چنين دعا كند خداى تعالى غم و حزن و اندوه او را بر طرف نمايد.

پس مرد تاجر با كمال صحت و سلامتى بمدينه برگشت و قصه را حضور نبى اكرم ٦ بيان داشت، آن حضرت فرمود: خدا را باسماء الحسنايش خوانده‌اى كه اجابت شد، و هر كه خدا را باسماء الحسنايش بخواند دعايش مستجاب مى‌شود.

چنين گويد مصنف (ديلمى) شمّله اللَّه تعالى بواسع رحمته كه از شرايط دعا توجه بخدا داشتن است كه قلب بغير خدا متوجه و مشغول نباشد همچنان كه فرمود رسول خدا ٦ بدرستى كه خداوند مستجاب نميكند دعاى بنده‌اى را كه قلبش متوجه او نباشد، و شرط ديگرش آن است كه غذا و لباسش از حلال باشد زيرا خداى سبحان فرموده: إنما يتقبل اللَّه من المتقين، جز اين نيست كه خداوند نمى‌پذيرد (و دعا را مستجاب نميكند) مگر از پرهيزكاران.

و منقولست كه مردى بحضرت صادق ٧ عرضكرد چگونه است كه ما خدا را ميخوانيم و دعا ميكنيم و اثر اجابت را نمى‌بينيم؟