إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٨٩ - باب چهل و هشتم در فقر و فضيلت و حسن عاقبت آن

و اما سيد الوصيين و تاج العارفين و داماد رسول ربّ العالمين حضرت على بن ابى طالب ٧ حالات شريفش واضح‌تر از اينست كه حكايت شود و در زهد آن حضرت منقولست از سويد بن غفله‌[١] كه گفت وارد شدم بر آن حضرت بعد از آنى كه بر خلافتش بيعت كرده بودند ديدم بر حصير كوچكى نشسته است و غير از آن حصير چيز ديگرى در خانه آن حضرت نديدم، عرض كردم يا امير المؤمنين بيت المال بدست تو است و نمى‌بينم در خانه تو اسباب و لوازم و ما يحتاج زندگى را؟ فرمود:

اى پسر غفله خانه‌اى كه بايد از آن بيرون رفت اثاثى لازم ندارد، و براى من است خانه‌اى كه بهترين متاع خود را بآنجا انتقال ميدهم و زود باشد كه بآن خانه رهسپار شوم (و آن قيامت است).

و نيز مرويست كه آن حضرت (در نداشتن تكبر) هر گاه اراده ميفرمود كه پيراهنى خريدارى فرمايد با قنبر غلام خود ببازار ميرفتند و دو پيراهن ميگرفت و نيكوتر آن را بقنبر ميداد.

پس اگر نيكو نظر كند عاقل هوشيار بديده حق بين و فكر سالم معلوم و محقق مى‌شود براى او كه اگر رويه‌اى در دنيا بهتر از اين ميبود اينهائى كه صاحبان عقل سليم و خلاصه خلق و حجج خدايند بر مردم البته پيشى ميگرفتند.

و در مذمت دنيا همين بس كه دورى از دنيا را وسيله تقرب‌

[١]. سويد( بر وزن: حسين) بن غفلة( بفتح غين و فاء و لام) بن عوسجة بن عامر بن الجعفى از بزرگان تابعين و از صحابه حضرت امير المؤمنين( ع) و موصوفست بزهد و پس از دفن رسول خدا٦ داخل مدينه گرديد و ١٢٧ سال عمر كرد و در سنه ٨٢ هجرى وفات كرد.