إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٦ - باب سى و سوم در غيبت و نمامى

تواضعست، و قبيح و زشت‌ترين چيز براى فقرا تكبر است.

و از اين جهت آفريدگار عالم در مقام مهربانى و ارشاد مردم بپيغمبر خود ٦ امر فرموده كه از لغزشهاى مردم نسبت باو عفو و گذشت نمايد و براى آنان استغفار كند و هميشه متواضع و فروتن باشد:

چنان كه ميفرمايد: وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ‌[١] اى پيغمبر اگر بدخوى و سخت دل باشى مردم از اطراف تو متفرق و پراكنده ميشوند پس نسبت بآنها مهربان باش و از بديهايشان درگذر و براى خطاها و گناهانشان استغفار كن، و (نيكوئى پيغمبران با مردم از وظائف آنها است) چنان كه وحى رسيد بحضرت موسى بن عمران كه نعمتهاى مرا يادآورى مردم كن و با ايشان نيكوئى كن و مرا دوست آنها بآنها معرفى بنما زيرا مردم دوست نميدارند كسى را مگر آن كسى كه به آنها نيكوئى كرده باشد.

باب سى و سوم در غيبت و نمّامى‌

در مذمّت آن خداى سبحان ميفرمايد: وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ‌[٢] بايد غيبت نكند بعضى از شما بعضى ديگر را آيا دوست ميدارد يكى از شما كه بخورد گوشت برادر خود را در حالتى كه مرده باشد؟ پس كراهت ميداريد شما آن أمر را (پس چگونه كراهت نداريد از غيبت كردن)، و خداوند

[١]. ١٥٣- آل عمران

[٢]. ١٢- الحجرات