إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٨ - باب چهلم در مذمت حسد و آثار شوم آن

و پست و رذل‌ترين صفات مذمومه: حسد و غيبت و دروغست، و اينست كه حسود همتش اظهار صفات و خصائل (مذمومه در نظر خودش از) شخص محسود است و حال آنكه فضائل او را بمردم ميگويد و او را بصفات نيكو مشهور ميسازد، و (اين نيست مگر نظر لطف حضرت احديت چنان كه ابو تمام) شاعر در اين موضوع بسيار نيكو گفته:

هر گاه پروردگار اراده فرمايد كه فضيلت كسى را انتشار دهد زبان حسود را بآن گويا ميسازد، و باز شاعر گفته:

چگونه حسود اميد نعمت را دارد و حال آنكه راضى ببودن نعمت (براى ديگران) نيست.

و فرمود: حضرت رسول ٦ كه حسد ميخورد و ميسوزاند اعمال حسنه را همچنان كه آتش ميخورد و ميسوزاند هيزم را پس مواظب خويشتن باشيد كه حسود نباشيد.

و فرمود: حضرت امير المؤمنين ٧ حسود نباشيد زيرا حسد فاسد ميكند ايمان را همچنان كه آتش هيزم را فاسد مينمايد.

پس اى برادر هر گاه پيغمبر ٦ و امير المؤمنين ٧ شهادت بدهند و بگويند كه حسد فاسد مينمايد ايمان و اعمال خير و حسنه آدمى را پس ديگر براى بنده چه چيز باقى ميماند بعد از آنكه ايمان و حسناتش برود.

بنا بر اين هوشيار باشيد و از حسد دورى بجوئيد تا قلب و بدن شما راحت باشد از تعب و رنج و گناه.