إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٤ - باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن

خوبى تهيه فرموده.

بخدا قسم فرموده است حضرت أمير المؤمنين ٧ بيرون آيند شيعيان ما از قبورشان در حالى كه نورانى باشد صورت آنها و روشن باشد چشم ايشان و ايمن از عذاب باشند و مردم ترسان باشند و آنان هيچ ترس و حزنى نداشته باشند.

بخدا قسم هر گاه يكى از شيعيان ما بنماز ايستد جمعى از ملائكه اطراف او آيند و در حقش دعا كنند تا زمانى كه از نماز فارغ شود، و براى هر چيزى جوهرى است و جوهر اولاد آدم محمّد ٦ و ما (أئمه) و شيعيان ما هستند، و مرويست كه خطاب رسيد بحضرت موسى ٧ كه كسى نزد من تقرب پيدا نميكند مگر آنكه با ورع و تقوى باشد و پرهيز كند از آنچه كه بر او حرام كرده‌ام.

باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن‌

در موضوع خاموشى و فضيلت آن فرموده است حضرت امام رضا ٧ از علامت مؤمن است: تفقّه در مسائل دين، و حلم و بردبارى و حيا، و خاموشى (نگفتن كلمات لغو و بيهوده و بيجا) بدرستى كه خاموشى درى است از درهاى حكمت و بسبب آن آدمى كسب محبت ميكند و سبب سلامتى او است و راحتى كرام الكاتبين (دو فرشته كه اعمال و گفتار انسان را مينويسند) و راهنماى آدميانست بكارها و اعمال خير.

و فرموده است حضرت أمير المؤمنين ٧: سالم است مرد مسلمان وقتى كه ساكت باشد و هر گاه سخن بگويد مينويسند او را