إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠ - باب بيست و ششم در ورع و تقوى

آن نجات و رهائى نمييابد مگر مؤمن خداپرست بى‌نام و نشان (بواسطه گوشه‌نشينى) كه اگر در مجالس حاضر گردد كسى او را نشناسد، و اگر غائب باشد كسى در صدد جستجويش برنيايد، اين چنين اشخاص چراغهاى هدايت و نشانه‌هاى روشن هستند براى روندگان در شب تاريك، در ميان مردم براى فتنه و فساد و سخن چينى رفت و آمد نميكنند عيبها و بديهاى مردم را آشكار نميسازند، سفيه و لغو و بيهوده‌گو نيستند، خداوند درهاى رحمتش را براى آنان ميگشايد، و سختى قيامت و عذاب را از آنها بر طرف ميگرداند.

و هر گاه پروردگار دوست بدارد بنده‌اى را (بواسطه عبادت و اطاعتش) مائل ميگرداند قلبش را بتنهائى، و بى‌نيازش ميكند بسبب قناعت، و بينايش مينمايد بعيوبش، و نگاهش ميدارد از عيب‌جوئى مردم (كه او را عيب‌جوئى و غيبت نكنند) پس هر كه چنين باشد خير دنيا و آخرت باو عطا شده.

باب بيست و ششم در ورع و تقوى‌

در موضوع ورع و تقوى حضرت صادق ٧ ميفرموده: بر شما باد بورع و تقوى و جدّيت و كوشش در افعال خير، و راستگوئى در گفتار و ادا كردن امانت آن كسى كه شما را أمين دانسته، و اگر قاتل جدّم (امام) حسين ٧ شمشيرى كه با آن جدم را شهيد نموده بمن امانت دهد باو ردّ خواهم كرد، و فرمود: سزاوارترين مردم بورع آل محمّد ٦ و شيعيان آنهايند تا اينكه مردمان ديگر بايشان اقتدا كنند چون پيشواى‌