إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١١ - باب سى و هشتم در صبر و فائده و مراحل آن
براى قدرى از طعام گيسوان خود را فروخته بود، حضرت ايّوب از گيسوان او سؤال كرد و رحيمه قضايا را بعرض رسانيد دل او بدرد آمد و گفت خدايا مرا مبتلا ساختى بفقدان فرزندانم پس صبر كردم و بيمارم نمودى صبر كردم و يك يك بلاهايش را شماره كرد كه ناگهان نداى عتاب آميزى بر آمد كه: اى ايوب بر كه منّت ميگذارى و صبر را چه كسى بتو داد؟ عرضكرد، خدايا تو، خدايا تو، و خاك بر سر خود ريخت و گريه سختى نمود كه باز ندائى بر آمد: ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ[١] پاى بر زمين بكوب (چون كوبيد چشمه آبى پديد آمد، گفتيم) در اين آب بدن خود را شستشو كن و از آن بياشام، بدن خود را شست و از آب خارج شد در حالى كه بدنش كاملا سالم بود، و از آسمان همانند سيل ملخ طلا بر او باريد، و چنان شد كه مانند اول ثروتمند گرديد و زنانى را تزويج كرد و فرزندانى از او بوجود آمد چنان كه خداى تعالى در وصفش ميفرمايد: وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَ ذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ[٢] و ما اهل و فرزندانى كه از او مردند و بقدر آنها و هم علاوه باو عطا كرديم تا در حق او لطف و رحمتى كرده باشيم و صاحبان عقل (نتيجه صبر در بلا را) متذكر شوند.
و فرمود: حضرت رسول ٦ صبر نصف ايمان است و يقين تمامى ايمانست، و هر كه بر مصيبتى صبر كند خداوند سيصد درجه از براى او مينويسد كه از هر درجه تا درجه ديگر بقدر ميان زمين تا منتهاى عرش باشد.
و هر كه صبر كند بر طاعت و عبادت خداى تعالى ششصد درجه از
[١]. ٤٢- ص
[٢]. ٤٣- ص