إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٥ - باب بيست و نهم در اميدوارى بخدا
و مرويست كه مردى بحضرت رسول ٦ عرضكرد معنى قول خداى تعالى كه ميفرمايد: وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى رَبِّهِمْ راجِعُونَ[١] يعنى مرد زنا ميكند و دزدى مينمايد و شراب مىآشامد و سپس ترسانست، فرمود: نه چنين است بلكه مرد نماز ميخواند و روزه ميگيرد و صدقه ميدهد و با اين اوصاف خائف است كه مبادا قبول نشود، و هر گاه خوف از خدا در قلب كسى جاىگير شد هوى و هوس و شهوتش را فانى و نابود ميكند و ميل بدنيا از او سلب مىشود و آثار حزن در صورتش نمايان ميگردد.
باب بيست و نهم در اميدوارى بخدا
مرويست از حضرت صادق ٧ كه: اگر كسى بخواهد كه هر چه از خداى مهربان سؤال ميكند باو عطا فرمايد بايد اميد خود را از مردم قطع نمايد.
و فرمود: رسول خدا ٦ بمن خبر داد جبرئيل كه خداى تعالى ميفرمايد: بنده من اگر مرا شناختى و عبادت مرا نمودى و فقط اميدوارى بمن داشتى و شريكى براى من قائل نشدى مىآمرزم تو را هر گناهى كه داشته باشى، و اگر بمن روى آوردى در حالى كه خطا و گناهانت پر كرده باشد زمين را: تو را مىآمرزم و عفو ميكنم و از كسى باك ندارم.
و فرمود: آن حضرت كه ميفرمايد حضرت أحديّت: داخل آتش
[١]. ٦٠- المؤمنون