إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٠٦ - باب سى و هفتم در يقين و فوائد آن

تعب آن و هر كه رغبت و ميل بدنيا كرد مملوّ مى‌شود قلبش از همّ و غم و بدنش برنج و سختى مبتلا خواهد شد.

پس كسى كه زاهد باشد نظر بكسى جز بخدا ندارد و در اموراتش جز بخدا بكسى رجوع نخواهد كرد، چنان كه خداوند حضرت ابراهيم ٧ را بداشتن اين صفت مدح فرموده بقولش كه ميفرمايد:

إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ‌[١] همانا ابراهيم بسيار حليم و رئوف بود و بسيار بدرگاه خدا دعا و تضرّع داشت، كه فقط توجه بخدا داشت و بدنيا نظرى نداشت.

و بنده بهر قدر يقين (بحق و قدرت او) داشته باشد اخلاص در عمل و تقوى و پرهيز از گناه دارد، و بسبب يقين رفع معارضات وساوس نفسانيه مى‌شود، زيرا بسبب حقيقت ايمان مى‌بيند هر چيزى را آشكارا و رفع شك و ريب و ترديد مى‌شود بسبب آن زيرا مشاهده مينمايد چيزهائى را كه از پيش چشم جاهلان پوشيده است.

لذا است كه هر گاه كامل گرديد قلب بنده بحقيقت ايمان تمامى بلاها نزد او نعمت مى‌شود و راحتى دنيا را مصيبت مى‌بيند، حتى لذّت ميبرد از بلا و وحشت دارد از عاقبت عافيت (زيرا ميداند بسيارى بوده‌اند كه در كمال عافيت بودند، و ليكن ناگهان بعاقبت وخيم گرفتار شدند)

[١]. ٧٥- هود