إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٨ - باب بيست و دوم در فضيلت نماز شب و آثار آن
بودنش (زيرا هر چه زنده بماند گناهى بر گناهانش ميافزايد).
بدان اى برادر: عاقلانى كه خدا شناسند در تحصيل رضاى حق كوشش ميكنند و شبها را با ذكر و ياد خدا صبح مينمايند و كمال لذت را از نماز (شب) و نوافل و قرائت قرآن و تسبيح و استغفار ميبرند و دعا ميكنند و تضرع و زارى بدرگاه خدا مينمايند و از ترس خدا گريه ميكنند و استراحت نميكنند در شب مگر اندكى، و ليكن تو (اى كسى كه تن پرورى) شب و روز را ببطالت ميگذرانى و بعناوين مختلفه عذرهاى بدتر از گناه مىآورى و ميگوئى قواى بدنم ضعيف شده و از كار روزانه خسته شدهام و كسالت مرا عارض گرديده و گاه گوئى هوا گرم و يا گوئى هوا سرد است و حال آنكه اگر كسى بتو درهم و دينارى يا لباسى (بلكه وعده) دهد و گويد شبانه درب منزلش بايستى، ميبايستى و عذرى هم نمىآورى، و چه بسا امر كند كه سلاح بپوشى و با دشمنانش بجنگى، انجام ميدهى و جان عزيز خود را فداى او ميكنى (مبادا انكار كنى و گوئى چنين نيست) چه بسيار هستند (كه ديده شده و ميبينى) براى اندكى اجرت زراعت و ميوهجات ديگران را شبهاى سرد و شبهاى بسيار گرم حفاظت ميكنند و همه شب را بيدار ميمانند.
و همچنين تو اگر براى منافع دنيويه سفر كنى يا كارى از كارهاى دنيا برايت پيش آيد تمام شب را بيدار خواهى بود، و ليكن براى اطاعت پروردگار عذرهاى دروغ مىآورى، و اين نيست مگر از ضعف ايمان و يقين تو بآنچه كه خداوند وعده فرموده براى اطاعتكنندگان از ثواب و درجات بهشت، بدرستى كه در اين حالات فرمانبردار نفس امّاره خود بودهاى و اطاعت اوامر شيطان كردهاى و حال آنكه خداوند تو را