إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٩٤ - باب چهل و نهم در ادب داشتن، در همه اوقات

شرعيه و تعليم نمودن باو است احكام و مسائل، و خداوند امر بداشتن ادب فرمود حضرت موسى ٧ را هنگام مناجاتش بخلع نعلين بقولش: فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً‌[١] اى موسى كفشهايت (علاقه غير مرا) از خود دور كن زيرا در وادى مقدسى قدم نهاده‌اى.

و منقولست كه چون آيه شريفه: خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ‌[٢] نازل شد حضرت رسول ٦ فرمود: خداى تعالى مرا ادب نمود بتمام مكارم اخلاق و صفات پسنديده، و بزرگترين افراد با ادب نسبت بخداوند همانا پيغمبران و اوصياء و كسانى كه رفتار ايشان همانند آنها باشد هستند و بالاتر از همه ايشان از لحاظ اخلاق و ادب پيغمبر ما ٦ است چنان كه خداوند در حقش فرموده: وَ إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظِيمٍ‌[٣] اى حبيب ما اخلاق نيكوى تو از همه لحاظ عظيم و بزرگ است.

وصيت فرمود حضرت امير المؤمنين ٧ بفرزندش حضرت امام حسن ٧: اى پسر من بهره و نصيب خود را كاملا از أدب بگير، و دل را آماده كن براى أدب زيرا دل بزرگتر است از اينكه پليدى وارد آن گردد، بدان كه هر گاه فقير شدى ادب تو را بى‌نياز گرداند و ميتوانى بخوبى زندگانى كنى، و اگر در شهر و ديار غربت رفتى رفيق و مصاحب و دوست با وفاى تو است (كه با داشتن ادب ترس و وحشتى نخواهى داشت)، اى پسر من: أدب سبب زياد شدن عقل و باعث پاكى و زيركى قلبست و منشأ فضيلت و بزرگواريست، بدان كه: دوست واقعى و حقيقى براى كسى بسبب مال و رياست پيدا نشود بلكه أدبست كه تكيه‌گاه مرد

[١]. ١٢- طه

[٢]. ١٩٨- الاعراف

[٣]. ٥- القلم