إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٨ - باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن
خود را بذكر خداى سبحان وادارى يا تعليم علم كن كه آنهم ذكر خداى تعالى است، بدرستى كه عمر سرمايه بزرگيست براى تجارت (آخرت) پس هر گاه ترك ذكر خدا كردى و سخنان لغو و بيهوده گفتى همانند آن كسى خواهى بود كه ببيند درّى را پس موقع برداشتن آن در عوض سنگى بردارد.
پس هوشيار باش زمانى كه ملك الموت براى قبض روح تو آمد اگر از او مهلت بخواهى ساعتى را و يا اقلّا يك دقيقهاى كه لا إله إلا اللَّه بگوئى نخواهد داد اگر چه تمامى دنيا را داشته باشى و باو ببخشى، و چه بسيار انسان ساعاتى از عمر عزيز و گرانبهاى خود را بيهوده صرف كرده و اين خود يكنوع ضرر و غبن بزرگيست بدرستى كه مؤمن آن كسى است كه سخنش فقط ذكر خدا باشد و خاموشيش تفكر و نظر كردنش از روى عبرت باشد.
و فرمود: حضرت رسول ٦ بابى ذرّ غفارى (ره) آيا تعليمت نكنم عملى را كه سبب سنگينى ميزان شود و بر زبان هم سبك باشد؟ عرض كرد: بلى يا رسول اللَّه ٦ فرمود: خاموشى و حسن خلق و ترك نمودن آن چيزهائى كه فائده بحال آدمى ندارد.
و مرويست كه حضرت لقمان ٧ مشاهده كرد كه حضرت داود ٧ زره ميسازد، خواست سؤال كند و ليكن تأمل و صبر كرد تا موقعى كه آن را تمام كرد و پوشيد دانست كه اسلحه جنگيست بدون آنكه سؤال كند.
و فرمود: هر كه كلامش زياد باشد زياد است لغزش و خطايش و هر كه زياد باشد لغزش و خطايش زياد است لغو گفتن او و هر كه