إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٧ - باب بيست و هفتم در خاموش بودن و حفظ زبان نمودن
و مرويست كه يكى از اعراب بخدمت آن حضرت آمد و عرض كرد: مرا بعملى دلالت كن و دستورى بده كه بآن عمل كنم و بسبب آن داخل بهشت شوم؟ فرمود: گرسنگان را سير كن و تشنگان را سيراب نما و أمر بمعروف و نهى از منكر كن، و اگر قدرت بر آنها نداشتى زبان خود را از غير سخن خير محافظت كن كه باين سبب بر شيطان غالب مىگردى.
و فرمود: خداوند آگاه و حاضر است نزد هر زبان گويندهاى پس بايد بپرهيزد از نواهيش، و توجه كامل بنمايد بگفتار خود و بداند چه ميگويد.
و فرمود: چون مؤمن را خاموش و صاحب وقار بينيد باو تقرب جوئيد و بوى نزديك شويد و با او معاشرت كنيد كه حكمت تلقين ميكند.
و از حضرت عيسى ٧ مرويست كه فرموده عبادت ده جزو است و نه جزو آن در خاموشى است و يك جزو در فرار از مردم.
و منقول است كه از جمله حكمت آل داود اين بود كه: بر عاقل لازم است كه شناسائى با (اهل) زمان خود داشته باشد و نگاهبان زبان خود باشد و توجهش بانجام وظيفه خودش باشد (كه بديگران كارى نداشته باشد) و هراسان باشد از موثقترين برادران خود، و هر كه بسيار ياد مرگ كند بكمى از دنيا قانع باشد و حوادث و كارهاى سخت دنيا بر او آسان شود، و هر كه كلماتى كه ميگويد شماره كند سخن گفتنش كم مىشود (زيرا ميبيند بسيارى از آنها لغو و بيهوده و بىمنفعت است)، بدان (اى برادر) نيكوترين احوال تو وقتى است كه زبان خود را نگاه بدارى از غيبت و نمامى كردن و سخن بيهوده گفتن و در عوض زبان