إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨ - باب بيست و سوم در گريه از خوف خدا

شنيدن آيات قرآن ترك گريه (يا تباكى) نمايند، چنان كه ميفرمايد:

فَمِنْ هذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَ تَضْحَكُونَ وَ لا تَبْكُونَ‌[١] آيا از اين قرآن مردم تعجب ميكنند و باستهزاء و سخريه بر آن ميخندند و بروزگار سخت خود نميگريند، و مدح فرموده آن كسانى را كه گريه (يا تباكى) ميكنند هنگام شنيدن آن، چنان كه ميفرمايد وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‌ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ‌[٢] جمعى از مردم چون آياتى را كه برسول فرستاده شده استماع كنند اشك از ديدگان آنها جارى مى‌شود زيرا حقانيت آن را شناخته و گويند پروردگارا ما ايمان آورديم بقرآن پس ما را جزو شاهدين بر آن بنويس.

و فرمود آن حضرت: براى هر چيزى كيل و وزنى است مگر گريه كه خاموش ميكند آتش جهنم را.

روايت شده يكى از پيغمبران مشاهده كرد در راهى سنگ كوچكى را كه از آن آب بسيارى بيرون مى‌آمد تعجب كرد و از خداوند درخواست نمود كه او را بسخن آورد، سپس سؤال كرد اى سنگ با اين كوچكيت چگونه اين همه آب از تو خارج مى‌شود؟ جواب داد اين از اثر گريه خوف است زيرا شنيدم خداوند فرموده: نارا وقودها الناس و الحجارة[٣] آتش جهنم آتشى است كه مردم كافر و سنگهائى آتش افروز او است، پس ترسيدم كه از آن سنگها باشم، آن پيغمبر از پروردگار طلب نمود كه آن سنگ از آن سنگها نباشد و خداوند هم اجابت فرمود،

[١]. ٥٨- النجم

[٢]. ٨٦- المائده

[٣]. ٥- التحريم